Burcu Doganay
@Bidi
Erken sonbahar ruhlu bir avukat ve koç. Ferrante’nin derinliği, Jo March’ın yaratıcılığı ve Nomadland’in sessiz gücüyle insanlara yön, denge ve düzen kazandıran bir rehber; hem estetik hem içsel dönüşümle yol açar.
Şu anda okuduğu kitaplar
Birini tanımanın en iyi yolu onunla oyun oynamaktır.… Ayrıca oyun insanları birbirine yakınlaştırır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Feminist distopya mı?
Başlayıp sürükleyici olmasına rağmen bir kenara bıraktığım 2025’i bitirirken elime geçince okunanlar arasına almak istediğim Su Kürü, baba figürünün mutlak otoritesi altında, dış dünyadan izole edilmiş üç kız kardeşin hikâyesi üzerinden beden, kontrol ve korku ilişkisini kuran 
Margaret Atwood deyimiyle tekinsiz bir roman. Roman, açık bir distopya kurmaktan çok, okuru belirsizlikle çevreleyen bir atmosfer yaratmayı tercih ediyor; neyin tehdit olduğu kadar neyin normalleştirildiği de muğlak.
Mackintosh’un dili bilinçli biçimde sade ve tekrarlarla örülü. Bu tercih, bende bir tür duygusal donukluk ve mesafe yarattı. Ancak bu mesafe her zaman derinlik hissine dönüşmedi; karakterlerin iç dünyası çoğu zaman kapalı kalmış ve anlatı, güçlü bir gerilim kurmasına rağmen bunu somut bir çatışmaya taşıyamamış sanki.
Su Kürü kadın bedeni, itaat ve korunma söylemi üzerine düşündürücü bir alegori sunsa da, metin yer yer etkisini bilinçli bir yavanlıkta kaybetti bende. Rahatsız edici atmosferine rağmen, okurdan sanki duygusal bir karşılık almaktansa, onu uzaktan izlemeye zorluyor.
Atmosfer ve alt metin sevenler için ilginç bir deneyim; ancak karakter derinliği ve anlatısal yoğunluk arayanlar için eksik kalabilir.
Margaret Atwood deyimiyle tekinsiz bir roman. Roman, açık bir distopya kurmaktan çok, okuru belirsizlikle çevreleyen bir atmosfer yaratmayı tercih ediyor; neyin tehdit olduğu kadar neyin normalleştirildiği de muğlak.
Mackintosh’un dili bilinçli biçimde sade ve tekrarlarla örülü. Bu tercih, bende bir tür duygusal donukluk ve mesafe yarattı. Ancak bu mesafe her zaman derinlik hissine dönüşmedi; karakterlerin iç dünyası çoğu zaman kapalı kalmış ve anlatı, güçlü bir gerilim kurmasına rağmen bunu somut bir çatışmaya taşıyamamış sanki.
Su Kürü kadın bedeni, itaat ve korunma söylemi üzerine düşündürücü bir alegori sunsa da, metin yer yer etkisini bilinçli bir yavanlıkta kaybetti bende. Rahatsız edici atmosferine rağmen, okurdan sanki duygusal bir karşılık almaktansa, onu uzaktan izlemeye zorluyor.
Atmosfer ve alt metin sevenler için ilginç bir deneyim; ancak karakter derinliği ve anlatısal yoğunluk arayanlar için eksik kalabilir.
Bu dünyada yüreğinde sırrı olmayan tek bir kişinin bile olmadığını düşünüyorum. Bu, insanların bu dünyada yaşamaya devam etmeleri için gerekli bir şeydir.
