Havva
@Birhickimse
"...insanları seviyordum ama yine de yalnızlığımı daha çok seviyordum."
21 Mart 1999
262 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Havva
, bir kitap okudu9/10
Beğendi
·79 günde okudu
·2023 6. kitabı
Ben 4 ayda falan bitirmiştim. Çok sağlam bir kitaptır.
Reklam
Kitap ikinci dünya savaşında esir kampında tutulan bir psikiyatristin yaşadığı olayları kendi ağzından anlatıyor. Uzun zamandır okumak istiyordum bugüne kismetmis. Tek solukta okudum. Okurken yazarla sohbet ettiğimi düşündüm çünkü çok güzel işliyor ve akıyor.
Toplama kampında çok ağır şartlarda yasiyor fakat hayattan kopmak bir an olsun aklina gelmiyor. Kitap adından da anlaşılacağı gibi bir anlam bulma üzerine.
Başımıza gelen olayları değiştiremeyiz ama olay karşısındaki tutumumuzu değiştirebiliriz ve evet düşündüğünüz gibi stoacı felsefesine fazlasıyla yakın.
Victor E. Frankl aynı zamanda logoterapinin mucidi. Logos yunancada anlam demek. Kitabın son ikinci bölümünde logoterapiye ait yazılar, uygulama yöntemine kisaca değinmiş.
Mutlu olmayı mı istemeliyiz yoksa bizi neyin mutlu ettiğine mi odaklanmaliyiz? Birinden kahkaha atmasını istememiz sonuçsuz kalır çünkü kimse durduk yere gülmez. Kahkaha atmasını istemekten ziyade komik video izletebiliriz. Sonuca o kadar çok odaklaniyoruz ki gelişim aşamasında tikaniyoruz, tıpkı anlam arayışında olduğu gibi.
Hararetle tavsiye ediyorum. Keyifli okumalar...
Yalnızlık korkusundan çocuk sahibi oluruz.
Ilişkimizin karşılıklı birbirinden yararlanma ve mutluluk verme oldugunu biliyoruz ama bunu aşk diye adlandırıp üstünü örtüyoruz. Kullanımı sevecenlik ve koruma duygusu var.Hudutlarımızı,kitaplarımızı, mal varlığımızı aynı şekilde eşlerimizi ailelerimizi toplumumuzuda koruruz. Çünkü onlar olmazsa yalnız ve yitik bir hale geliriz.Çocuğu olmayan anne baba kendini yalnız hisseder sizin başaramadığınızı
çocuğunuz gerçekleştirecektir. Böylece çocuk kendi gururunuzun bir aracı olur
#154320255
Acaba ne zaman anne babalar çocukların dünyaya gelmesi için aracı olduğunu anlayacak?
Önceki 1 yanıtı göster
@Ogeday16 anlamak için çaba sarf etselerdi anne baba olmanın sorumluluğunu kaldiramayacaklarinin farkına varıp belki vazgeçerlerdi...
Oysa bu sorumluluğu şimdi çocuklarına da yükleyerek azaltmaya çalışıyorlar.Kendi yapamadıklarını çocukları yapınca da çocuk kendi gururlarının bir aracına dönüşüyor...
Ben de bir ebeveyn değilim ama çok ebeveyn ve çocukla çalıştım, görüşme sonrasında birçok kez kalbim kırık ayrıldım bu nedenle...
Sadece üzücü, ne denilebilir ki...
Güzel alıntı:)
1 yanıtı göster