Mnvvr Sngr
@Birkitapbirgun
Nevi şahsına mün-hasır bir kâtip, satır aralarında yaşayan.
Bu kitapta bende kalan en güçlü duygu:
pişmanlık, dostluk ve affın ağırlığı…
Bazı hikâyeler sadece okunmaz,
insanın içinde uzun süre yaşar.
Yavaş ama derin bir okuma oldu.
Acıyı keşfeden küçük bir çocuğun, dünyayı sevgiyle güzelleştirme çabası...
Şeker Portakalı kalpte bambaşka bir iz bırakıyor.
"-İnsanın yüreği vardır. Zeze.
-Acıyınca ağlarlar."
Zeze’nin o kocaman yüreğiyle acının ne demek olduğunu bir kez daha hatırlıyorum. Ama her şeye rağmen sevmeyi ve hayal kurmayı da...
"Daha çok anlat, dedim.
Hoşuna gidiyor mu?
Çok. Elimden gelse bütün gün dinlerdim seni.'"
José Mauro de Vasconcelos’un bu ölümsüz eseriyle yolu kesişmeyen kalmamıştır diye düşünüyorum.
İncir Kuşları
Bazı kitaplar sadece okunmaz… insanın içine yerleşir.
İncir Kuşları ile tanıştığımda, kalbimde hiç bilmediğim bir yer sızlamaya başladı.
Sinan Akyüz bana sadece bir hikâye anlatmadı; bir coğrafyanın acısını, direncini ve umudunu hissettirdi.
O günden sonra Bosna benim için bir yer değil, bir his oldu…
Görmeden özlediğim, bilmeden bağlandığım bir yer.
Bazı izler gözle görülmez… sadece kalpte taşınır.
Masumiyet MüzesiDuygu ve Düşünce
Orhan Pamuk, bu kitapta aşkı yalnızca bir duygu olarak değil; zaman, nesneler ve hafıza üzerinden kuruyor.
Füsun’a duyulan takıntı, aslında İstanbul’un ve sınıfsal ilişkilerin ince bir portresiyle iç içe ilerliyor.
Roman ile müze arasındaki geçişler,
okuru sadece anlatının değil, hatıraların da tanığı yapıyor.
Zaman zaman temposu yavaşlasa da,
bıraktığı iz çok kalıcı.