Beyaz Diş’i okurken bir kurdun hikâyesine tanıklık etmedim; onun açlığını, korkusunu ve yalnızlığını içimde taşıdım. Şiddetin nasıl bir ruhu sertleştirdiğini, sevginin ise aynı ruhu sessizce yeniden inşa ettiğini hissettim. Beyaz Diş, doğayla insan arasındaki çizgide yürüyen bir karakter değil; o çizginin ta kendisi.