içimde kendi hayatımı yaşamadığım kanaati var. daha samimi olayım ister misiniz? bu yaşadığım hayat, o kadar benim değil ki herhangi bir saatimde birisi gelip de bana “haydi kalk, sıran geldi, kendi kendin ol!” diye bağırsa sanki böyle bir şey mümkünmüş gibi inanıp koşacağım.
“Dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir.”