Selma
@Bluebell
Atlamak, düşmekten iyidir.
İngilizce Öğretmeni
Bilkent / Amerikan Edebiyatı
İstanbul
Kadıköy/ İstanbul
124 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sevgili, kadim dostum Zweig.Edebiyat
Başlarda "Dur, noluyor? Artık Zweig sevmiyor muyum? Olamaz, değiştim mi ben?" :)) gibi düşüncelerle okuduğum, ikinci yarısından sonra beni alıp uçuran, nefes nefese bırakan bir kitap oldu Korku. Tıpkı eski günlerdeki gibi.
Stefan Zweig yine psikoloji bilimine olan hakimiyetiyle şapka çıkarttırıyor. Ben bu alanda daha iyisini yazanını görmedim naçizane söylemem gerekirse. İyiki okumuş muyum? Evet, okumuşum. Okumasaymışım kayıp olur muymuş? Evet, olurmuş :)
Tavsiye edilir. Sonu şaşırtıyor.
Reklam
Hasta siempre, Ernesto!İnsan ve Duygular
Sonrasında yaşanacak o korkunç acıya rağmen Che'nin karısı olmak ister miydim diye sordum kendime. İsterdim. Sanıldığının aksine ya da aksettirilmek istenenin aksine duygu adamıymış aslında Che.. Bunu yaptığım diğer okumalarda da görmüştüm. Son derece romantik, son derece duygu dolu bir iç dünyası var. Karısına öyle aşık ki.. Güzel seven, güzel adam.. Mektuplarını ve şiirlerini okurken karısının yerinde olmak istememek imkansız! Aynı evi, hatta aynı ofisi senelerce paylaşmanın bile gerçek aşka dokunamadığını görüyorsunuz. Zaman zaman, hatta çoğu zaman, birbirlerini çocuklarından önce tutuyorlar. Bunu yargılamadım, hatta iflah olmaz bir romantik olarak hoşuma bile diyebilirim.
Devrim gereği, kendisinin de dediği gibi duygularını rafa kaldırması gerektiğinden, kimileri onun acımasız bir katil olduğunu söyleyecektir. Ama ben daha çok ince ruhlu bir adam gördüm. Hatta bir hümanist. Zaten çıktığı bu yol da tüm insanlık adına değil miydi?
Kısacası adam gibi adam, güzel adam Che. Umarım bir gün, bir yerde, o çok sevdiğin Aleida'n ile tekrar buluşursun. Huzurla uyu artık.
Çok acıklı..Hayat
Kitap boyunca hop oturup, hop kalktım desem yeridir. Yüreğim hep ağzımda oldu okurken. Xu ailesi ile birlikte çöktüm, Xu ailesi ile birlikte kahroldum, Xu ailesi ile birlikte "oh be!" diye rahat bir nefes aldım. Uzunca bir süre dram okumayı düşünmüyorum ama bir daha. Yoruyor bu duygular.
Kim bilir başka ne acılar yaşanmıştır o topraklarda, başka ne hikayeler vardır, düşünmeden edemedim.. Sadece Çin değil elbette bu alemde acı çeken, ama yaşadıkları geri kalmışlık ve sefalet de hepimizin malûmu.
Fugui'nin hayatına konuk olmak güzeldi. Onu ve ailesini yüreğimde açtığı o yarayla hatırlayacağım hep.
Fahrettin CüreklibatırEdebiyat
Her sayfasında "Ne kadar içli, ne kadar duygusal bir adammış.." demekten kendimi alamadım.. Şaşırdım. Sevindim. Belki de eski nesil olduğundandır dedim sonra kendime.. Onlardaki hanımefendilik, beyfendilik hep hayranlık bırakmıştır çünkü bende.
Çocukluğundaki sefalet ağır izler bırakmış ruhunda. Hayat boyu peşini bırakmayan hüznünü buna bağladım ben. Melankolik bir tarafı var Cüneyt Arkın'ın. Hem hoşuma gitti, hem üzüldüm. Malesef zor çocukluk geçiren herkeste görüyorum ben bunu. Bilinçaltına oturan o küçük depresyon hiç kalkıp gitmiyor. Ya da lüzumundan fazla bir duygusallık oluyor bünyede..
Nur içinde yatsın bu güzel insan. Ne mutlu çocuklarına, ne mutlu eşine, böyle bir adamla yılları devirmişler...
Anne sığınaktır.Hayat
Kuzeyli de olsa, batılı da olsa gördüm ki kadın yine kadın; fedâkar olan, çilekeş olan yine hep o. Fransız yazarın annesi gibi. Alkolik bir eş, romantik bir ruh ve yıkılan hayaller. Boşanmanın hoş karşılanmadığı yıllar. Kaderine razı olmak zorunda kalan, çocukları duymasın diye geceleri yorganın altında ağlayan bir anne. Yine de gemiyi batırmadan götürmüş, evlatlarına mutlu bir çocukluk yaşatabilmiş. Takdir ettim. Alkolizme de bir kez daha lanet ettim. Hayattan çaldıklarını izlemek çok acı. Hele ki o kişi ayıkken dünya tatlısı bir babaysa.
Reklam