Günlerce big brother'ın "i watching you" sloganı gözümde, kulağımda yankılandı. Etkisini bu kadar üzerimde taşıdığım sayılı kitaplardandır. Distopya görünümünde günümüz gerçeğini harika bir dille yansıtmış George Orwell abimiz. Okuyun, okutun.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap genel olarak mesneviden ders aldım havasındaydı ve ben bu tip kitaplardan hoşlanmadıgımı fark ettim. Onca okuyorsun ve kitap sana sadece "kişisel menkıbeni tamamla" cart curt diyor. Hacı direk bunu deseydin ya niye zorladın ki... Takılıyorum tabi bunlar benim düşüncelerim.
Güzel bir distopya. Bence gayet eğlenceliydi. Özellikle diline bayıldım. Okuduğumdan beri günlük hayatımda sürekli öyle konuşasım geliyor. Allah'tan çevremde kitabı okuyan çok da anlıyorlar beni. Sonu daha vurucu olsaydı benden daha yüksek bir puan alabilirdi. Gerisi gayet iyi.
10/10
2015 16. kitabı
Bazı romanlar oluyor, okurken de bitirdikten sonra da uzun süre etkisinden kurtulamıyorsunuz. Günlük hayatınıza devam ederken aklınıza bir anda o romandan birileri ya da bir sahne gelebiliyor. Bu tür romanlar ya genelde gerçek olaylardan alınmış ya da otobiyografik çizgiler taşıyan şeyler oluyor. İşte o romanlardan birisini yeni bitirdim ben; Hasan İzzettin Dinamo’nun Savaş ve Açlar’ı…
Son zamanlarda konusu Samsun’da geçen romanları okuyordum. Savaş ve Açlar’ı ise birkaç ay öncesine kadar hiç duymamıştım. Bu benim ayıbım olsun çünkü nasıl olmuş da bu yaşıma kadar okumamış hatta duymamışım böyle bir romanı? Üstelik devamı da varmış; Öksüz Musa.
Hasan İzzettin Dinamo, sosyalist kesimde bilinen bir isimmiş. Hayata veda edeli epey olmuş. Trabzonlu bir ailenin çocuğu ve daha bebekken önce İstanbul’a, oradan da 3-4 yaşlarındayken Samsun’a gelmişler. Babası Yemen Çöllerinde yedi yıl harp edip, hayatta kalan nadir askerlerden birisiymiş. Ancak Cihan Harbi başlayınca önce Karadeniz’deki pek çok erkek gibi babasını ardından da 15 yaşındaki ağabeyini cepheye almışlar. Onların gidecekleri yer Sarıkamış Cephesi olmuş. Hasan İzzettin Dinamo, henüz 5-6 yaşlarındayken anası ve kardeşleriyle Samsun’da yokluk ve açlık içinde kalakalmış.
Şimdi ‘Hasan İzzettin’ yerine ‘Musa’ ismini koyun oraya. Çünkü roman ana konusu ve olaylarıyla neredeyse tamamen gerçek. Romanı başarılı kılan ama okuyucuyu çok daha derinden etkileyen şey de tam bu işte; gerçek olması! Hatta maalesef gerçek olması…
Konu ve gidişatla ilgili çok fazla ipucu vermek istemiyorum. Çünkü biliyorum zor ama isterim ki her Samsunlu, her Karadenizli, her Türk vatandaşı bu romanı okusun. Evet, yazarın dünya görüşü, hayata bakışı, inançları ya da inançsızlığı… Bunlara katılıp katılmamak herkesin kendi tercihidir lakin
Çok sürükleyici bir kitaptı, okumayan arkadaşların en kısa sürede okumasını tavsiye ederim. Serinin her kitabında kendimi buldum, bazen de kendimi kaybettim, hikaye derinliği muazzamdı.
