Ailə dünyanın bütün yoxsul bəndələrdən tələb etdiyi hər şeyə boyun əyirdi: ata kiçik bank xidmətçilərinə səhər yeməyi daşımaqla, ana özgələrə alt paltarı tikməklə özünü üzür, piştaxta dalında dayanan bacı isə alıcıların hər cür şıltaqlığına dözməli olurdu– daha bundan artığına gücləri çatmırdı.
...ancaq bacısı da axı, cəmi-cümlətanı on yeddi yaşlı uşaqdır; indiyəcən yaşadığı tərzdə yaşamağa, yaraşıqlı geyinməyə, yuxudan gec durmağa, əylənməyə, ilk növbədə də, skripka çalmağa onun daha çox haqqı vardı.
Doğan bütün çocukları kucaklamak, bu güvensiz dünyada onlara destek olmak ve hatta biraz da olsa rehberlik etmek, bence bir insanın elde edebileceği en büyük başarıdır.