Miray
@Book_Hunter
83 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Ne olurdu kokunun da fotoğrafı olsaydı
Sesin fotoğrafı. Boşluğun fotoğrafı.
Parmak uçlarındaki karıncanın
Ruhtaki üşümenin...
Ölüm kimseyi bu kadar yalnız bırakmazdı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ve benim birdenbire
yüzünü değil,
gözünü değil,
senin sesini göresim geldi.*
Nazım Hikmet
Hepimiz kendimizi gömdük geliyoruz.
Yakamızda birer gözyaşı fotoğrafı
Avuçlarımızda ölümden soğuk bir dua
Toprağın merhametine inanarak korkuyla
Birbirimizin omuzları üstünden
Mezarlığın dışındaki hayata bakarak
İçimizde dünyadan yapılmış bir keder
Bizi yaşamakla cezalandırmış bir tanrı
Gömdük kendimizi geliyoruz.
Daha önce kardeşlerin aralarında böyle konuştuğunu duymuştum; yalnızca onların anlayabildiği kodlarla, başka kimsenin giremeyeceği bir alan içinde. Aynı ailede büyümenin sağladığı o gizli dil. Hep kıskanmıştım bunu.
İçinde empati, şefkat olmayanlar ebeveyn olamamalı.Kitap Alıntısı
Ben çocukken, annem en şefkatli anlarında "ancak bir annenin sevebileceği bir yüzümün olduğunu" söylerdi. Bunu söylerken sesi sıcak, aydınlıktı; şakaklarındaki deriyi geri çekip gözlerimi işaret eder, Çinli bir çocuğa benzediğimi söylerdi. Gülümserdi. Sanırım beni en çok, ne kadar çirkin olduğumu anlatırken seviyordu. Bu, ne kadar emek verdiğinin, ne çok fedakârlık yaptığının kanıtıydı; sevilmesi zor bir çocuğu sevmişti.