...bütün insanlar kimi, sənin də öz səadətini istəməyə haqqın var. Lakin sən gecikmisən. O, artıq başqasınındır. İndi sənin öz səadətini geri qaytarmağın üçün bir başqasının ağır iztirabları, göz yaşları lazımdır. Lakin, yazıq Nuriyyə, sən bunu istəməzsən. Çünki o, anadır. Ana isə, Yer üzündəki məxluqatın ən əzizi, ən müqəddəsidir. Sən onun əzablarına dözməssən, çünki o, anadır! Sən dözümlüsən. Bu, qaydadır: həyat özü həmişə dözümlülərin yükünü artırır.
Keçmiş maraqlı bir şeydir. O həmişə səninlədir. Zənnimcə, elə bir saat olmur ki, on, yaxud 20 il əvvəl baş verən nələrisə xatırlamayasan və əksər vaxtlar bunlar həqiqətdən uzaqdır. Sonra təsadüfi bir mənzərə, səs və yaxud iy səni hərəkətə gətirir və beləliklə, keçmişi sadəcə xatırlamırsan, birbaşa onun içinə girirsən.