Summer
@Bplus
21 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Son sözHayat ve İnsan
Doğru düzgün nefes almaya vakit bulamadığımız günlük yaşamın koşuşturmasından uzak bir alan, daha becerikli olmamızı, daha hızlı olmamızı söyleyerek yakamıza yapışan dünyanın seslerinden kopabildiğimiz bir alan yaratmak istiyordum. O alanda sakin, kısa anlarla dalgalanan bir günün resmini çizmek istiyordum. Enerjimizi söküp almayan, tam aksine içimizi dolduran, başlangıcında beklenti, sonundaysa memnuniyet olan bir gün... Bizi büyüten durumların olduğu, büyümekten doğan umudun yeşerdiği, güzel insanlarla yapılan anlamlı konuşmaların çiçek açtığı bir gün... Hepsinden önemlisi bedenin keyif sürebildiği, zihnin kabullendiği bir gün... Ben böyle bir günü ve böyle bir gün geçiren insanların resmini çizmek istemiştim.
BaşarıHayat ve İnsan
"Şimdi düşünüyorum da insanların çok yardımı oldu"
"Kimlerin?"
Minjun sırtını duvara yaslayıp Sungchul'a baktı.
"Etrafımdaki kişilerin... Ben bir şeyim yokmuş gibi davranınca etrafımdakiler de bir sorun yokmuş gibi hareket etti.
Söylememiş olmama rağmen sanki anlamışlar gibi üzerime titreyerek teselli etmeye çalışıp ne kadar endişelendiklerinden bahsetmediler. Beni olduğum gibi kabul ettiklerini hissettim.
Kendimi açıklamak için çırpınmadım ve o an olduğum kişiyi reddetmedim. Yaşım ilerledikçe de düşünmeye başladım."
Sungchul homurdanıp kahkaha attı.
"Gösterişçiye bak! Tamam, hadi, sorayım: Ne düşünmeye başladın?"
"Etrafının iyi insanlarla dolu olduğu bir yaşamın başarılı bir yaşam olduğunu... Toplumsal açıdan başarılı olamasam bile, o insanlar sayesinde her gün başarılı bir gün geçiriyorum."
Böyle tanımlanmakİnsan ve Duygular
Yazıları dingin ve derin bir nehri andırıyordu. Böyle yazan bir kişinin nehir gibi yumuşak bir auraya sahip olacağını tahmin etmiş ancak onunla tanışınca bir nehirden ziyade yaprağa benzediğini düşünmüştü. Canlı, yeşil bir renkle parıldayan, esinti başlayınca kendini rüzgåra teslim edip havada hafifçe süzülerek uçan bir yaprak... İndiği yerdeyse gözleri ışıldayarak, usulca konuşmaya başlıyordu saf bir nezaket ve yerinde bir ilgiyle.
Kitap hissiDüşünce
Önünde duran raftan bir kitap aldı. Küçük bir not kâğıdı, kitabın arasına ayraç gibi iliştirilmişti. Notu okumaya başladı.
"İnsan en nihayetinde bir ada değil midir? Bir ada kadar tek başına, bir ada kadar kimsesiz... Öte yandan tek başına ve kimsesiz olmanın aslında tamamıyla kötü olmadığı fikri kuşatıyor beni. Zira tek başına olmak beraberinde özgürlüğü getirdiği gibi, kimsesiz olmak derinlere inmemize olanak sağlar. Karakterlerin bir ada gibi işlendiği ve bir ada misali yaşamış farklı bireylerin birbirini bulduğu romanlardan keyif alıyorum. "A, sen burada mıydın?', 'Evet, ben hep buradaydım' diyen romanlardan bahsediyorum. Doğrusu bunca zaman tek başımaydım ama artık o kadar ıssız kalmama gerek kalmadı sayende...' diyebilmek kalbimizde bir umudun doğmasını mümkün kılar. Bu kitap bana tam da bu umudu tattırdı."
“Rahmet tam sırasında yetişti.”
“Yanılmaktasın Uzun Ağa! Biz insanız. Topraktan olduk, suyun çoğu iyi gelmez. Bunun sonunda çamura dönüp cıvımak var."
