"Her şey eninde sonunda sessizdir bir günün kırılganlığından kalan ve tekrar tekrar kırılan muteellim bir insan sesinin başlattığı ağlamanın kırı sessizdir."
Serseri yürüyüşlere bırakırsınız bazen kendinizi. Ahenkli adımlarla başlar kaçışlarınız . Hangi sokağa girseniz bitti dediğiniz eski bir sayfanın satırlarında bulursunuz kendinizi. Dünde kaldı dediğiniz ne varsa, döndüğünüz her köşe başında karşınıza çıkar. Şehri küçültür serseri yürüyüşler. Unuttum dediğiniz ne kadar yüz varsa, bırakırsınız kendinizi, vitrinlere yahut da. Bir bulvar gazetesinin üçüncü sayfasına düşer yaşamınız.
En son hangi acı seni uykusuz bıraktı, en son hangi coğrafyaya gözyaşı döktün, en son hangi cümle beynini darmadağın edercesine odanın duvarlarında yankılandı, söylesene?