Sus, kimseler duymasın,
Duymasın ölürüm ha.
Aymışam yarı gece,
Seni bulmuşam sonra.
Seni, kaburgamın altın parçası.
Seni, dişlerinde elma kokusu.
Bir daha hangi ana doğurur bizi?
Ahmed ARİF
Tek başına loş ışıkta sosyopat birinin o ince parmakları piyanoya dokunurken içten içe kitabın sayfaları arasında bir anda tanrı gibi hissedip sayfayı çevirirken yeryüzüne gönderilmiş kötülük meleği olabiliyor insan ve aniden diğer sayfanın ilk kelimesi arzu olunca kendini yeniden üretip birden küllerinden doğmak gibi hislere kapılıp bütün tanrıların tanrısı oluyorum, görüyorum concertanın slüeti aniden beliriveriyor karanlık bir odadaki zihnimin mum ışığında..
💥
THE GOD