mühim mi
@Bulunmakistemeyenkirik
Bitkinn..
Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. "O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin. Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü. Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
iyiyken dönüp bakacağımÖylesine
Çok nadir yazıyorum buraya, uygulamayı ara ara silip yüklüyorum. Uzun zaman sonra dönüp yazdıklarıma bakınca garip hissediyorum, daha doğrusu o zamanlar düşündüklerimi hislerimi garipsiyorum. Epey zamandır içim çok buruk, içimdeki bu illet suçluluk duygusu geçmiyor, iyi hissedemiyorum, kendimi affedemiyorum. Ne oluyorsa içimde oluyor, ne oluyorsa ben yapıyorum. Kimseyi üzmeye hakkım yok ama mutsuzken, bu derece kötü hissederken bunu her vakit gizleyebilmem mümkün değil. 'Hissel olarak taşmak' son zamanlar hayatımdaki en somut olay. Nasıl geçer, ne zaman geçer bilmiyorum. Onun yanımda olması bana hep iyi geliyor ama onu dahil edemediğim her an her alanda yıkılıyorum.
BîrKitap
Ne kitaptı ama! Pek çok kişi bana kitabı önerdi, epey erteledim ama sonunda okudum ve tek solukta bitirdim. Epey iyiydi kitap çoğumuz okumadan önce romantik bir aşk kitabıyla karşılaşacağımızı düşünmüşüzdür ama kitap basit bir aşk hikayesinin çok ötesinde.. Martin'in başlardaki heyecanına çok ayrıntılı şahit olduk istediğini alana kadar ki o yol çok etkileyiciydi ama sonuna gelince Martin'in tutkusunu kaybedişini mükemmel bir şekilde hissettiriyor yazar. Kitabın en başındayken de Ruth ile aralarında o duygusal anlar beni hep rahatsız etti, romantize edemedim asla. Martin'in iyi bir yazar olacağı aşikardı inanılmaz yetenekliydi ama başlarda ona karşı hep bir acıma duygusu hissettim. Kitapta aşık olduğu kadını ilahlaştıran bir adam var, bütün saf duygularıyla bunu yapıyor. Ama Ruth... Yazar Martin'in düşüncelerini, hissettiklerini o kadar iyi anlatmış ki Martin'den yana olmamak imkansızdı neredeyse. Kitaptaki diğer diyaloglar da çok derindi.. İnsanı birçok şeye teşvik edebilecek bir kitaptı.
