Bulut
@Bulut96
42 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sürükleyicilik olarak beni çok tatmin etmedi. Gereksiz şekilde fazla detay verilen roman olarak gördüğüm için yarıda bıraktım. Okumak isteyenler yine de okuyabilir. Bu romanın seveni de olduğu için başka gözle bakılabilir ve keyif alınabilir bir tarafı olduğu sonucu çıkarılabilir. Ama benlik değil.
Reklam
Önerilir.İnceleme
Genel itibarı ile her yerde hemen hemen aynı açıklamaları bulunan şaheser. Romanın vermeye çalıştığı mesaj ve okuyucunun çıkarımları denk olduğu için yerinde bir amacı vardır. Siyasi olayları çok sevmediğim için roman gözüyle okudum ne kadar zor olsa da. Ama iki türlü de keyif aldım diyebilirim.
7 değişmez kuralın olduğu yeni bir yapıda domuzların(!) bir süre sonra hırs yapmaları ve iktidar olmalarının getirdiği şatafatlı hayata karşı koyamamaları ile oluşturdukları düzenin nasıl çöktüğü mükemmel bir şekilde yansıtılmış. Squealer'ın bir bölümde elinde boya ile emirlerden birini değiştirmesini okuduğumda baya baya gülmüştüm.
Kısacası çıkarımlar yaparak ve bir şeyler öğrenerek boşa okumayacağınız bir kitap kendisi.
Olay örgüsü köy ortamında geçse de genel bir köy yaşantısı romanı diyip geçemem. Köyün erkekleri zorunlu bir şekilde yaşadığı şehirlerden ayrılarak savaşmak için alıkonuyor. Bu duruma baş kaldıran İsmail karakterini başlangıçta yadırgamasam dahi olaylar geliştikçe tanınmaz bir hale geliyor ve kendimi bu karakteri eleştirirken buldum.
Fazla fedakarlığın fazla vefasızlık getirdiğine bu romanda da şahit oldum.
Son olarak bir karakter olsan da sen mükemmel bir kadınsın Seyde.
Okuyucuya roman içinde olayları izlermiş hissi veren klasik bir Cengiz Aytmatov eseridir. Bu romanında özellikle tabiat tasvirleri ön planda tutulmuş ve iyi bir iş çıkarılmış.
Abakir karakteri için bir parantez açmak isterim. Günümüzde Abakir gibi insanlarla karşılaşıyoruz istemeye istemeye. Romanda zor tahammül ederken günlük hayatınızda bu tür insanları kendinizden uzak tutmanız sizin iyiliğinizedir. Ama diğer taraftan okuyucu karaktere böyle bir nefret duyabiliyorsa yazarın başarısı şüphesizdir derim.
Peyami Safa karakter yaratma konusunda müthiş iş çıkarmış. Hepsinin bir yeri var ve ilgisiz kalacağınız bir karakter yok. O yüzden sürükleyiciliği çok iyi sağlamış romanda.
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu olarak belirtilen yer bir çocuk hastanesidir aslında. Yine Peyami Safa'nın tasvir yeteneği ile hastane ortamındaki kişilerin ruh hallerine bürünebiliyorsunuz ve karakterlerle empati kurabiliyorsunuz.
Roman 112 sayfa ve çabucak bitiyor. Dili biraz ağır fakat severek okudum diyebilirim.
Reklam