Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocukların felaketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.
"Beni susturan şey nefretimdi. En basit içtimaî davaları anlamayacak kadar yabancı tesirler altında şahsiyetlerini kaybeden bu insanlarla münakaşaya mecbur olmanın küçüklüğünden muzdariptim..."
"hani hep derler ya seni deliler gibi seviyorum diye. deli olmak aklın yerinde olmamasıdır, kontrolsüzlüktür, ehliyetsizliktir… halbuki insan sevdiğini gayet aklı başında sevmelidir. bilerek, farkında olarak ve tadını çıkararak."