Fakat, Allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım;
böyle budalaca bir özleme kapılıyor. Bir yandan da hiç konuşmak istemiyor. Tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. Fakat benim de sevmeğe hakkım yok mu albayım?
Bekliyorum beni uçurumdan itecek gamze dolu gülüşü.
Derin yardan duyuyorum kendi sesimi.
Ey Hızır, duy beni.
Civan hazır,
Divan hazır,
Ferman hazır,
Kurban hazır…
İsmail teslimiyeti var içimde.
Boynumda bıçağın serinliği,
gönlümde rızanın sessizliği.
Ne fermanı sorgularım,
ne kaderi.
Yalnızca bakarım dünyaya Sümmani gibi.
Herkes diyârında muhabbetinde,
Bilmem bizi ne civara yazdılar
instagram.com/p/DPt6DtWCFV3/?...
“Tanrı kahkaha attı… biz de bu sırada dünyayı havaya uçurduk.”
Kedi Beşiği, insanlığın ‘aptallıkta birlik’ halini en zarif biçimde anlatıyor.
Bilim mi kurtarır bizi, yoksa Bokonon’un gülümsemesi mi?
Vonnegut: 1 — İnsanlık: 0