Nasıl yani? Cimri para için sağlığını, zevklerini, hatta dürüstlüğünü feda etmeyi başaracak da biz entelektüel çalışma gibi cömert bir amacı, her gün ona tembelliğimizden birkaç saati feda edebilecek kadar sevmeyi başaramayacak mıyız? Esnaf, bir gün kent dışına çekilip, tam bir aylaklığın tadına varabilme umuduyla her sabah beşte kalkacak ve akşamın dokuzuna kadar müşterilerinin emrine amade olacak da, gençlerimiz şimdi ve gelecekte yüksek entelektüel kültürün çok sayıda sevincini yaşayabilmek adına çalışma masalarının başında beş saat geçirmeye katlanamayacaklar mı?