"insanlara bak, genelde durum bu:Evde kimse yok. Bedeni burada, bilinci derin bir uykuda, zihnin elinde geçmişte ya da gelecek düşüncelerinde kayıp. Ve işte insan vaktini ne kadar çok oralarda, geçmiş ya da gelecekte geçirirse;o kadar yok, o kadar yaşamıyor, o kadar boşlukta yuvarlanıyor. "
Bir ilişkiye yıllarca emek harcayabilmek,kişinin yalnızca karşısındakine değil, kendine de verdiği bir değerdir. Bir insana yaşamında refaket etmek ayrıca bir erdemdir.
Onun çocuklarına ve torunlarına karşı sevgisi aslında, peygamberlik vazifesinden gelen şefkati idi. "Şefkat sevgiden yücedir." der hakikatin ehli. Sevgi eskir, yok olabilir, ama şefkat asla. Sevdiğini unutanı çok görürsünüz de, evladına karşı şefkatini yitiren anne babayı pek göremezsiniz.