İşi bittikten sonra Momo’ya gider ve oturup aklından geçenleri ona anlatırdı . Momo kendine özgü tarzıyla onu dinlerken Beppo’nun da dili çözülür ve sözcükler yerli yerine otururdu .
“ bak Momo “derdi “ne oluyor biliyor musun ?bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor .öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor .”
Beppo bu kadarcık laftan sonra bile önüne bakarak bir süre susar , sonra devam ederdi: “ o zaman acele etmeye başlıyorsun . gittikçe daha çok acele ediyor insan .her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun .daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun ; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun ve cadde hala upuzun bir şekilde seni bekliyor .”
Susup biraz daha düşündükten sonra sürdürdü konuşmasını :” insan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı .her zaman adım adım ilerlemeli .sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım ,sonra derin bir nefes ,sonra bir süpürge .işte o zaman hayat zevkli olur. önemli olan işini iyi yapmaktır .öyle de olmalı.”
uzun bir süre susup yeniden konuşmaya başladı :”bir de bakarsın ki adım adım bütün yolu bitirmişsin .nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan.”
başını öne eğip sözünü noktaladı :”önemli olan da budur.”