Burcu Yıldızhan
@Burcuy
Sınıf Öğretmeni
Lisans
Muğla, 15 Eylül 1997
36 okur puanı
Kasım 2015 tarihinde katıldı
Şermin Yaşar, yine akıcı ve yalın anlatımıyla okurlarını derinden etkileyen bir roman kaleme almış. “Altı Harfli Bir Tatlı”, Selime Teyze ve Meltem’in hayatlarını farklı bakış açılarıyla sunuyor ve
Bu kitapta, bir atın gözünden hem kendi yaşadıklarını hem de arkadaşlarının başından geçenleri okuyoruz. İnsanların atlara karşı bazen ne kadar acımasız, bazen ise ne kadar sevgi dolu olabildiklerini görmek mümkün. Ne yazık ki çoğu zaman insanlar, onların da bir canı ve duyguları olduğunu unutarak davranıyor. Oysa konuşamasalar bile bizi kesinlikle hissediyorlar.
Biz onlara ne kadar sevgiyle yaklaşırsak, onlar da bize o kadar sevgi ve şefkatle karşılık veriyor. Tam tersine, zarar verici ve sert davranışlarla karşılaştıklarında ise daha saldırgan ve şiddete meyilli olabiliyorlar. Tıpkı insanların küçük yaşlarda gördükleri davranışlara göre karakterlerinin şekillenmesi gibi, hayvanların da karakterleri maruz kaldıkları tutumlara göre şekilleniyor.
Bu kitap, her canlının sevgiye ve ilgiye ihtiyaç duyduğunu hatırlatıyor. İnsanların hayvanlara nasıl yaklaşmaları gerektiğini ve onların neler hissettiklerini fark etmemizi sağlayan, empati duygusunu fazlasıyla yaşatan bir eser.
Günden Kalanlar
Düşünün ki mesleğine kendini adamış, duygularını bastırmış bir başuşak…
Hem de mesleğini tam olması gerektiği gibi layıkıyla yapan, dürüst, güvenilir saygılı, planlı, hataya yer vermeyen ve sadece odak noktası işi olan bir başuşak…
Peki gerçekten böyle mi olmalı? Yaşamamız gereken bir sürü duygu, ardımızda bırakmamız gereken bunca güzel anı varken… Mesleğimiz bizim hayatımızın merkezinde mi yer almalı? Sizce de yükselmek, sadece bir işe odaklanarak en iyisi olmak için uğraşırken hayatı kaçırmıyor muyuz?
Bir ölüm acısını bile düzgünce yaşayamamak, sevdiğimiz bir kişiyle aile kurma hayalini kuramamak ve daha acısıyla, tatlısıyla bir sürü olay var. Bence bütün duygular yerinde ve zamanında yaşanmalı.
Yaşar Kemal Yılanı Öldürseler
Beni çok derinden etkileyen bir roman oldu. Toplumsal baskının küçücük bir çocuğu nasıl annesini öldürmeye kadar sürükleyebileceğini çarpıcı bir şekilde anlatıyor Çocuğun bilinçaltına yavaş yavaş işlenen bir cinayet fikri…
Toplumda güzel olmak, iyi şeyler ortaya çıkarmak, faydalı olmak hiçbir zaman kabul görmemiştir. Kabul görmediği gibi kıskanılır, iftiralar atılır, bire bin katarak anlatılıp psikolojilerini bozmaya kadar gider. “Sonra insan neden cinnet geçirir? “ diye sorulur.
İnsanlar ulaşamadığı şeylere bir başkasının ulaşmasından ya da kendilerinde var olmayan güzelliği başkasında varsa bu durumdan rahatsızlık duyabiliyor. Onların iyiliklerinden, yaptıklarından gurur duymak yerine karalamayı seçiyorlar. Güzel şeyler hep kötüdür onların gözünde. Maalesef bu tarz insanlar hayatımızda çok fazla…
Ve elbette kadın olmak zor, zihniyet olarak geride kalmış bir toplumda kadın olmak ise çok daha zor.
Yaşar Kemal o yaştaki bir çocuğun toplumsal baskının etkisiyle,bu travmatik olayla nasıl baş etmeye çalıştığını öylesine yalın ve güzel anlatmış ki o duygunun içinde resmen kayboldum…
Okurken o kadar sinirlendiğim bir kitap oldu ki… Bi kaynana nasıl bu kadar ortalığı karıştırır, oğlu nasıl bu kadar herkesin dediğine inanarak davranır, bir gelin nasıl bu kadar saf ve suskun olabilir? Önyargıların, kıskançlıkların, yalanların, dedikoduların, dolduruşların insanı insanlıktan çıkardığına şahit oluyoruz. Aile düzeninin bozulmasındaki sebebin genelde içsel çekişmelerden kaynaklandığını düşünürüz. Bunun yanında toplumun etkisinin olduğunu da bir kez daha görmüş oluyoruz.
Yaşantılarını bilmeden yaptıkları işlerle, davranışlarıyla yargıladığımız insanların diğerlerinden daha mantıklı ve olması gerektiği gibi davrandığını görmek…
En kötüsü de bütün bu olayların içinde hiçbir şeyden haberi olmadan annesiz, babasız oradan oraya sürüklenen istediği sadece ilgi,sevgi,şefkat ve birine güvenmek olan bir çocuğun olmasıydı…
