Rümeysa Büşra Akın
@Busra2024
Kitap okumanın değerini keşfetmeye başlayan biriyim.
21 Mart 2010
107 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayatın bir değişmeler silsilesi ve her değişmenin bir tekamül olduğunu anlamayanlar yobaz kafalı insanlardır?
Sayfa 48
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hepimiz bir Macide miyiz?Alıntı
Macide etrafındakilerde hoşuna gitmeyen herhangi bir şey gördüğü zaman aklına ilk olarak: "Acaba ben de aynı şeyleri yapıyor muyum?" düşüncesi gelirdi.
Sayfa 37
Bir insanı kendisi kadar, kendi düşünceleri, dertleri, korkuları ve noksanları kadar ne meşgul edebilirdi?
Sayfa 37
Sanırım benAlıntı
Oğlum, sen dünyada ne kadar antikalık yapmak istersen hayat da önüne o kadar gündelik hadiseler çıkarıyor.
Sayfa 23
Tanıdık gibi...·329 syf.·
1984 bana göre öyle “okudum bitti” denilecek bir kitap değil. Daha çok insanın içine çöken, okurken bile hafif bir tedirginlik veren bir şey. Hani bazı hikâyeler vardır ya, gerçek değil ama sanki olabilir gibi hissettirir… işte bu kitap tam öyle.
George Orwell burada bize büyük laflar söylemiyor aslında. Daha sakin ama daha sert bir şey yapıyor: “Bak, düşünceler bile kontrol edilirse ne olur?” sorusunu gösteriyor. Winston diye bir karakter var, hayatı zaten sıradan değil ama asıl sıkıntı dışarıdan değil, içeriden başlıyor. Sürekli izlenmek, sürekli doğru düşünmeye zorlanmak… insanı yoran şey tam da bu.
En çok aklımda kalan şey şu oldu: insanlar bir süre sonra sorgulamayı bırakıyor. Çünkü sorgulamak bile yorucu hale geliyor. Ve bu biraz ürkütücü. Çünkü “alışmak” bazen en tehlikeli şey gibi duruyor.
Bir de dil meselesi var. Kelimeleri azaltarak düşünceleri azaltmak… ilk başta basit gibi ama aslında çok derin. Çünkü insan ne kadar az kelimeyle düşünürse, o kadar az şey sorguluyor gibi bir durum var kitapta.
1984 bana şunu hissettirdi: özgürlük sadece büyük şeyler değil. Bazen ne düşündüğün, neyi söyleyebildiğin, hatta neyi hatırladığın bile özgürlük oluyor.
Kitabı kapattıktan sonra bile insanın aklında kalıyor. Çünkü anlatılan dünya uzak bir hayal gibi değil, biraz fazla tanıdık gibi…
9/10
2026 5. kitabı
1984 bana göre öyle “okudum bitti” denilecek bir kitap değil. Daha çok insanın içine çöken, okurken bile hafif bir tedirginlik veren bir şey. Hani bazı hikâyeler vardır ya, gerçek değil ama sanki olabilir gibi hissettirir… işte bu kitap tam öyle.
George Orwell burada bize büyük laflar söylemiyor aslında. Daha sakin ama daha sert bir şey yapıyor: “Bak, düşünceler bile kontrol edilirse ne olur?” sorusunu gösteriyor. Winston diye bir karakter var, hayatı zaten sıradan değil ama asıl sıkıntı dışarıdan değil, içeriden başlıyor. Sürekli izlenmek, sürekli doğru düşünmeye zorlanmak… insanı yoran şey tam da bu.
En çok aklımda kalan şey şu oldu: insanlar bir süre sonra sorgulamayı bırakıyor. Çünkü sorgulamak bile yorucu hale geliyor. Ve bu biraz ürkütücü. Çünkü “alışmak” bazen en tehlikeli şey gibi duruyor.
Bir de dil meselesi var. Kelimeleri azaltarak düşünceleri azaltmak… ilk başta basit gibi ama aslında çok derin. Çünkü insan ne kadar az kelimeyle düşünürse, o kadar az şey sorguluyor gibi bir durum var kitapta.
1984 bana şunu hissettirdi: özgürlük sadece büyük şeyler değil. Bazen ne düşündüğün, neyi söyleyebildiğin, hatta neyi hatırladığın bile özgürlük oluyor.
Kitabı kapattıktan sonra bile insanın aklında kalıyor. Çünkü anlatılan dünya uzak bir hayal gibi değil, biraz fazla tanıdık gibi…