Büşra
@Busratan
1996
174 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Özlem istemenin en temel biçimlerinden biri olduğu halde, kendisi istenmeyen bir duygudur; kendisinin olmamasını isteyen duygudur… Özlem kendi yokoluşunu ister; özlem yokolmadıkça vardır.
Her ölüm dünyada bir çatlak açar, bir boşlu bırakıp öyle gider her kişi: Öteki kişiler de şimdi o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş hissederler kendilerini… Ama faydasızdır bu çaba. Çatlak kapanmaz, boşluk dolmaz; uğraşıp durur kişiler, kendileri de birer çatlak birer boşlu olana dek… Oysa önemli olan çatlağı açıkça görebilmek, boşluğu olduğu gibi yüklenebilmekti. Çünkü ölüm, onmaz; yaşam onarılamazdır.
Ben yok olamam. Ağlarım, tepinirim, çatlarım, çıldırırım, ölürüm, fakat yok olamam. Her şey benim olsun, vereyim, gökler, yıldızlar, gökteki samanyolu, ay, dünya vereyim. Fakat aklım bana kalsın! Aklım bana kalsın! Aklım!..
Her şeyin sıradanlaştığı bir dünyada, bazen kaybetmek en doğru seçimdir. Ve o dünyada en yerinde tercih; vazgeçiştir.
Fikri sabitlerimiz, bir şeye takıldığı zaman, o şeyin basit, fakat çok esrarlı hususiyetlerine aşık olur.