İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor bekliyordu.
Düşünüyor düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu.
Yalnız.. Yalnız...
İnsandaki çocuk vicdanı tohumda ki öz gibidir . Ve o öz olmadan tohum fil izlenmez, gelişmez. Yeryüzünde bizi neler beklerse beklesin insanoğlu doğdukça öldükçe insanoğlu yaşadıkça hak ve doğruluk denen şeyde var olacaktır
"Yine de deneyin! Boşa harcanan bir hayatın hiçbir değeri yoktur ama hayat her türlü çabaya değer..
Aksi takdirde hiçbir şey yapmadan ölmek ne kadar işin kolayına kaçmak olurdu... "