İnsan ayakta değil, hayatta kalır.
Çokca düşer, tekrar kalkar.
Üzülür, ağlar, tekrar güler.
En sonunda hep güzel günler umut eder.
Çünkü umut etmek insanı hayatta tutan en büyük eylemdir...
Sevginle geçip serden, bildim yaralar nerden;
Eyvah kara gözlerden, ay yüzlü güzel konçuy.
Zulmetteki mahımsın, gönlümdeki ahımsın,
Ömrümde günahımsın, ay yüzlü güzel konçuy.