Riyakarlık tesellide son haddini bulur. O anda çehrelerin aldığı yalancı teessür ifadesi, biraz yukarı kalkıp birbirine yaklaşan kaşlar, o hafif hafif ve anlayışlı bir tavırla sallanan baş ve derinden çıkarılmaya çalışılan matemli ses insanı deli eder.
Bir insanı kendisi kadar, kendi düşünceleri, dertleri, korkuları ve noksanları kadar ne meşgul edebilirdi? Halbuki bütün arkadaşlarının gözünde sanki sihirli bir gözlük vardı ve onların kendilerini görmelerine mani oluyordu. Bu kadar ahmakça bir körlüğe karşı başka türlü anlam verilemezdi.