Çağdaş PUTUŞ
@CagdasPutus
Gündüz değil, geceydi. Hayatım, babamın annemi ve iki kardeşimi öldürdüğü ve beni fena yaraladığı gece değişti. Kız kardeşimi de fena yaraladı, komaya soktu. Kız kardeşim üç yıl hiç uyanmadı, yavaş yavaş öldü. Ellen... Onu çok severdim. Çiçek toplamaya ve onları vazolara koymaya bayılırdı. Boğazımda kanla dolmuştu ve tadı korkunçtu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hapishanede herkesin suçsuz olduğunu söylemeliyim size. Evet. Hepsi de ya taş kalpli yargıçların ya da beceriksiz avukatların kurbanı olmuşlardır. Veya polis suçu onların üstüne yıkmıştır ya da kötü yazgı yüzünden buraya düşmüşlerdir. Sabıkalıların çoğu aşağılık yaratıklardır. Onların ne kendilerine, ne de başkalarına hayırları dokunur. Onların asıl büyük talihsizlikleri anneleri tarafından dünyaya getirilmiş olmalarıdır.
Nihayet insanlık da öldü. Haber aldığımıza göre, uzun zamandır amansız bir hastalıkla pençeleşen insanlık, dün hayata gözlerini yummuştur.
....
İnsanlık artık aramızda dolaşmasa bile, hatırası gönüllerde her zaman yaşayacak ve çocuklarımız bizden, bir zamanlar insanlığın olduğunu, bizim gibi nefes alıp ıstırap çektiğini öğreneceklerdir.
İnsanlığın ölümüyle ülkemiz, boşluğu doldurulması mümkün olmayan bir değerini kaybetmiştir. Gazetemiz, insanlığın yakınlarına başsağlığı ve sonsuz sabırlar diler.
Beni kötü yetiştirdiler. Annem de babam da bana gerekli eğitimi vermediler. Yaşamak için demek istiyorum. Bana yaşamasını öğretmediler. Daha doğrusu, bana her şeyin öğrenilerek yaşanacağını öğrettiler. Yaşanırken öğrenileceğini öğretmediler. Ben de kolayca razı oldum bana öğretilen bu yanlışlara. İnsan, kendi bulurmuş doğru yolu. Ben bulamazdım. Normal bir insan olmaya zorladılar, bana boş yere vakit kaybettirdiler. Olmayınca da anormal dediler.
