Gizem Mışraklı
@Calvero
Gel bana bir adım, varayım sana iki adım demişler. İyi bir insansan ve beni sevmek istiyorsan, sevgin başüstüne; sevmek istemiyorsan, uğurlar olsun, işte kapı, işte yol, canın nereyi çekiyorsa, oraya git.
Namuslu ol. Yani hesaplı. Hesapta hep toplamı gözet ve toplamın, yani bütünün, parçalardan daha büyük olduğunu hiç unutma. Burada toplam senin yapın, kişiliğindir. Dolayısıyla senin kişiliğin, tek tek şu ya da bu hevesinden daha güçlü, daha önemlidir. Bu bakımdan eğer bir gün aralarında bir çelişki, bir çatışma çıkarsa bir bütün olan kişiliğini bütün münferit heveslerinden, tutkularından üstün tutmalısın. İnsan doğasıyla ilgili pek çok şeyin düğümü buradadır ve buna kısaca dürüst olmak denir. Dürüst oldun mu, gerisi kolay. İşte bir tek kural... Neredeyse tüm bilimlerin, hayatta mutlu olmayı formüle eden tüm yasaların sonucu olan bir kural!.. Ama bu kural zamanla, sağlanan gelişmelerle, eğitimin ve tüm hayatın insanlara benimseteceği bir ahlak olacak, sıradan yalın bir kural olacak. O zaman dünyada yaşamak çok kolay olacak.
O, soylu bir insan, benim de kurtarıcım... Ama soyluluk insanda saygı, güven, işbirliği, dostluk gibi duygular uyandırıyor; kurtarıcının aldığı ödülse gönül borcu ve kendine duyulan bağlılık oluyor. Hepsi bu. O belki benden daha ateşli bir yapıya sahip. Kanı kaynadığı zaman okşayışları nasıl da yakıcı oluyor! Ama benim gereksinim duyduğum şey daha başka. Sessiz, uzun okşayışlar; fırtınasız, dingin bir sevecenlikle tatlı düşlere dalmak... Benim arzuladığım şeyin bu olduğunu biliyor mu acaba? Özyapılarımız, huylarımız, arzularımız birbirine uyuyor mu? Biliyorum, benim için canını vermeye hazırdır. Ben de onun için veririm canımı. Ama bu yeter mi? O benim hakkımdaki düşünceleriyle mi yaşıyor? Ve ben, onun hakkındaki düşüncelerimle mi yaşıyorum? Bana gerekli olan bir aşkla mı seviyorum onu?
