Muharrem Can ARICAN
@CanArcan
Ameliyat masasına kendimi yatırdım. Kitapla,kalemle,sözle,düşünceyle kendimi ameliyat etmeye başladım. Masadan kalktığımda nasıl birisi olacağımı merak ediyorum.. TİMŞEL..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne kitap ama
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza, Tolstoy’un büyük eseri,HAY klasiği,herkesin bildiği ama çok az kişinin okuduğu, klasiklerde ilk onda olan “Savaş ve Barış” kitabı ile geldim. Kitap iki ciltten ve 1800 sayfadan oluşuyor. Bu yüzden bu kitabın yorumunu,tahlilini yapmak bir hayli zor. Elimden geldiği kadar kitabı yorumlamaya çalışacağım.
Tolstoy bu kitabı 5 yılda yazmış. Yani 5 yıl boyunca kitabın kurgusunu örümcek ağı gibi örmüş. Kitabın ilk başlarında çok önemsiz bir karakteri çok sonlarda kilit bir yere yerleştirebilmiş.Kitapta 600 kadar karakter ve 5 büyük aile var. Evet yanlış duymadınız 600 karakter Ruslar da bir kişinin en az 3 ismi daha oluyor. Durum böyle olunca kitapta 1800 karakter ismi olmuş oluyor. Tabi her karakter aynı sıklıkta ortaya çıkmıyor. Kitabın iki yüz sayfasına kadar karakterleri tanımaya çalışıyoruz.O zamana kadar her karaktere vakıf olamıyoruz.Hatta bu kitabı okuyan çoğu kişi ellerinde kağıt kalemle adeta soy ağacı çizerek okumuşlar. Ben bu şekilde okumadım ama sizin isim hafızanız iyi değilse ve kitaba günlük çok fazla vakit ayıramıyorsanız kağıt kalemle not alarak okuyabilirsiniz. Ayrıca kitabın ilk cildinde çok fazla Fransızca orjinal cümleler var. Tolstoy ön sözünde neden bu kadar Fransızca cümleler olduğuna değiniyor. Asıl mesele bu cümlelerin çevirisinin dipnot olarak yazılması. Bu dipnotlar bazen sayfalarca olabiliyor. Haliyle okuma hızını olumsuz anlamda çok fazla etkiliyor.
Kitabın çerçevesinden genel manada bahsettiğimize göre asıl önemli olan kitabın konusuna,iletisine,bizde uyandırdıklarına gelebiliriz. Savaş ve Barış’ın adından da anlaşılacağı gibi bir savaşın olduğu aşikar. Ama sayfalarca savaş sahnelerin anlatıldığı,maceradan maceraya koşulduğu epik bir anlatım söz konusu değil. Napolyon’un Avrupa’yı aşarak Rusya
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza Hüseyin Nihal Atsız ve onun “Turancılık,Milli Değerler ve Gençlik” kitabı ile geldim. Atsız sevgim çok büyük. Büyük bir kitle tarafından yanlış anlaşıldığını düşünüyorum. Hem Atsız’ı sevenler hem de sevmeyenler Atsız’ı yanlış tanıyor.
Atsız’ın bu kitabı,zamanında çeşitli dergilerde yazdığı makalelerin birleşimi ile oluşturulmuş. Kitap üç bölümden oluşuyor. Birinci bölüm “Turancılık” İkinci bölüm “Milli Değerler ve Meselelerimiz” üçüncü bölüm ise “Türkçülük Mücadelesi Meseleleri”
Atsız bu kitabında çok fazla konuya değiniyor. Bu konuların başında Türkçülük ve Turancılık tanımı geliyor. Daha sonra olması gerek Türk kahvesi ülküsünden,milli benlikten,milli ruhtan,milli iktisattan,milli kültürden bahsediyor. Son bölümde ise bahsettiği konular biraz daha öznelleşiyor. Şükrü Saraçoğluna yazdığı mektuptan, ||. Elizabeth’e yazdığı mektuptan, Sabahattin Ali,Nazım Hikmet,İsmet İnönü ve Halide Edib Adıvar hakkındaki görüşlerinden -ki bazıları biraz ağır sözler- bahsediyor. Bu sözlerden birkaç kesit koymak istiyorum.
Şu memleketin haline bakın:Vatan haini Nazım Hikmetof Bursa’da,adeta lüks içinde yaşatıldı.Şehirde dolaştırıldı. Karısının oraya gelip gece kalmasına izin verildi ve Hikmetof’un veledi burada peydahlandı.
Vatan haini Sabahattin Aliyef de Konya’da hastaneye naklolunarak aynı itibarı gördü.
Bir diğer yanlış da Halide Edib’in Turancı sayılmasıdır. Yeni Turan adlı bir roman yazmakla insan Turancı olmaz. Halide Edip daha sonraki yıllarda Türkçülük aleyhine dönmüştür.
Milli savaş heyecanına kapılarak “Yaralı Hayalet” manzumesine yazan Nazım Hikmet’i vatan şairi saymak gerekir. Oysa Nazım Hikmet bir numaralı vatan hainidir.
Atatürk’ün adını unutturmak için elinden geleni yapan,para ve pullardan,resmî dairelerden resimlerini
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza Reşat Nuri Güntekin’in “Yeşil Gece” kitabı ile geldim.
Kitap,eğitimini medreselerde tamamladıktan sonra aklında ve kalbinde sürekli bir sorgulama ve boşluk oluşmuş ve aklındaki sorulara cevaplar arayan Şahin adında genç bir öğretmenin hayatını anlatıyor. Şahin medresede eğitimini çok parlak bir şekilde tamamlamış olsa da içindeki bir şeyler onu yiyip bitirmekte, maneviyatını ve iç huzurunu bitirmektedir. Şahin de daha fazla buna dayanamayıp dinden, İslamiyetten ve öğrendiği bütün şeylerden uzaklaşarak ve inkar ederek öğretmen okullarına yazılıp oradan mezun olduktan sonra Anadolu’ya öğretmenlik yapmaya gidiyor. Şahin artık ona göre gericilik,irtica gelen her şeyle mücadele etmek için kollarını sıvıyor gittiği küçük Ege kasabasında tek amacı medreselerle, din adamları ile, siyasetçilerle ve dinle mücadele etmek için kendini savaşçı ilan ediyor.
Bu kitap hakkında yorum yapması gerçekten zor. Çünkü kitapta anlatılanlar,kitabın konusu bana göre çok tehlikeli. Neden mi ?
Şahin çok başarılı bir medrese öğrencisiyken manevi bir boşluğa düşmesi,itikatının zayıflaması Allah’ın bir imtihanı olduğunu açıkça ortada. Bununla baş edemeyip bir nevi din düşmanı olması kendi suçu olduğu kadar onun zor zamanlarında yanında olamayan din büyüklerinin de suçu. Durum böyleyken gericilikle,yobazlıkla mücadele edeceğim derken dinle,İslamiyetle mücadeleye çevirirsen nefsinin ve şeytanın tutsağı olursun. Hep kaçırılan bir şey var. Dini kullanan şarlatan hocalar,hacılar,insanlar hep var ve var olmaya devam edecek. Bunlarla mücadele hepimize farz. Fakat bunlarla mücadele ederken bir bakmışın hedefin İslamiyet olduysa işte orada duracaksın. Çünkü İslamiyet kusursuzdur. İnancın yoksa kusurludur. Sorguladığımız konu o değil. Kusurlu olanlar
