Büyütemediğiniz bütün çocuklar, görünüşte yetişkin olan ölülerin içinde hala yaşıyor ve asla büyüyüp yetişkin olamıyor...
Evladınızın içindeki, çocuğu öldürmeden önce bir düşünün..
Aileler genellikle şunları söylüyor: Yemedik yediriyoruz, içmedik içiriyoruz, giymedik giydiriyoruz. Peki, hiç sevgi görmedik, gösteriyoruz diyene rastladınız mı? Ben rastlamadım da!..
Annem döşeği düşündüğü kadar beni düşünseydi kendime güvenim daha da artardı, annem döşeği koruduğu kadar beni korusaydı kendimi daha çok önemserdim, annem döşeği yıkayıp kuruttuğu kadar içimdeki olumsuzlukları yıkasaydı ben daha temiz, kendimle daha barışık bir insan olurdum. Düşünmedi annem, düşünemedi, düşünemezdi de. Çünkü o zamanlar çocuk çoktu, ev eşyası yoktu. Haliyle eşyalar daha kıymetliydi.
İçindeki Uyuyan Güzeli Uyandır Alişan Kapaklıkaya
Ah Zehra üzümlü kekimm.
Kendimi gördüm sende intikam kraliçem.
Vur kır parçala bütün gücünü tüketene kadar, ölsende intikamından vazgeçme. Değer miydi bir ömrü ziyan etmeye..
Hayat ilerledikçe, her silsilesinde bir ders veriyor insanoğluna alabilene tabi... Ömür geçip giderken, arkasından bakakalmak oluyor tek yapabildiğin, Çocukça şeyleri bir kenara itip, sade ve huzurlu