Ebru
@Canonind
Viva la vida!
821 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
İnsan yaşamını başladığı andan itibaren kültürle, insanlarla, toplum içerisinde insanlara düşen rollerle, normlarla, normallerle etkileşim içerisinde bir yol yürür. Çoğu zaman fark etmez de tüm bu
Kitabı okumak gerçekten beni zorladı. Bir insanın yaşamına, kendi anlatısıyla, başından sonuna şahitlik etmek tuhaf bir bakış açısı kazandırıyor okura. Özellikle gençlikte yapılan hatalar, pişmanlıklar, sevdiklerimizi bilerek veya bilmeden üzdüğümüz durumlar vardır, tüm insanlar için geçerlidir, pişmanlıklar, yorgunluklar… Kitabın ana karakteri Fugui’nin yanlışları, hataları, dönüp telafi etmek isteyecekleri, elinden geleni yapışları, bir şeyleri düzeltme umudu, hep bir çaba içerisinde olması, bazı durumlarda çaresiz kalması, o kadar insani ve o kadar yürek burkucu ki; insan zaman zaman sadece başına gelenlere seyirci kalabilirmiş ancak gibi geliyor, öyle hissettiriyor.
Karakterin kaybettikleri karşısında, ağır bir yürek ağrısıyla okumaya devam ettim kitabı. Ah keşke bu kadar acı çekmek zorunda kalmasa insan yaşam dediği mengenede.
Kendini tanımaya ve hayattan ne istediğini anlamaya çalışan Esther’in zihnin şüpheci ve karanlık, sorgulayan ve anlamlandıramayan zihninin, onu nasıl davranmaya ittiğini ve dolayısıyla bunu değerlendirme konusunda hayatıyla kumar oynamaya yatkın olduğunu görüyorsunuz. Deneyimler insan ilişkileri ve bağ kurma edimini başka bir yönden ele alıyor. İnsanların çoğunlukla yaşadığı ‘normal’ in dışında diyebiliriz. Ama bazen hayat o kadar anlamlı değildir ve ona anlam yükleme çabası bir eziyetten başka bir şeye dönüşmez. Bu sözün haklılık payı ile ilgili gerçekçi ve sempatik bir görüşe sahip olduğumu da eklemeliyim.
Hep bir yine de…. Kalır aklında.
İçerisinde birçok hikaye var. Konu ve karakter açısından değerlendirildiğinde fazlasıyla ilginç diyebileceğimiz, hayatın fazlasıyla içinden, belki bir komşunun belki bir arkadaşın belki de sadece yoldan geçen birinin yüzünü görür gibi oluyorsunuz hikayelerinde. Çok canlı bir anlatıya sahip. Kalemine şapka çıkarmamak elde değil. Öyküler kısacık ama birkaç tanesi beni fazla etkiledi. Öykü isimlerini de ekliyim.
Kameriyeli mezar
İp meselesi
Lüzumsuz adam
Bir külhanbey hikayesi 
Detayları görmek, dışarda bulunan her bir şeyin; canlı cansız, küçük büyük, az çok, var yok… bizi gördüğünü, bizimle konuştuğunu, bize seslendiğini hissettiren bir bakış açısı. Kelimelerle yaratılan fotoğraf seçkisi ve içinden bakan manada fazlaca insan var. Bence keyifliydi onu okumak. Hem perspektif hem de farkındalık adına kıymetli.
