kaderr
@Carenus
Yaşıyorum içinde öleceğim hayatı.
.
architecture and design faculty
177 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Vicdanımıza hesap vermemiz her zaman hep geç olacakİnceleme
Hepimiz hayatının bir döneminde bir yerde bir şekilde başına geldiği an, o düşüş, o kırılma noktası... Herkesin içinde yatan itiraf edemediği, insanın kendi bencilliklerini ve çaresizliklerini gördüğü ve kendiyle çelişmek ve yüzleşmek zorunda kaldığı içsel hesaplaşmalar, sorgulamalar, sancılar....
Aslında hepimiz bir düşüş içindeyiz. DÜŞÜŞ, kötü geliyor kulağa değil mi?
.
Bilirsiniz uykuda bile düşeriz o boşluğa. Uykuda, hayalde, gerçekte bir düşüş ki hiç bırakmaz peşimizi...
Kitaba gelecek olursam da Clamence'nin kırılma yaşadığı ve duyduğu kahkahanın aslında birgün hepimizin, içimizde duyacağı bir vicdan sesi olduğu gerçeği... Belki bizim de vicdanımız alay ederek düşmemizi bekliyordur bir köşede...
.
Kitabın dili ağır olsada, okurken bazen zorlansamda asla bırakmak istemedim.Tekrar tekrar okumak isteyeceğim, ve her okumamda da bana farklı duygular hissettireceğine inandığım kitaplarım arasında çoktan yerini aldı bile.
Tek derdi insan olarak insan yerine konulmakİnceleme
Ağlanacak halimize gülüyoruz diye bir tabir vardır ya. Bu kitabı okurken aynı o şekilde gülüp geçtiğim çok yer oldu. Özellikle devlet dairelerinde işine saygısı olmayan, işini boşlayan, insanları küçümseyip onlara yüksekten bakan, işini doğru düzgün yapamayan, beceri kapasitesi olmayan memurlar sinirlerimi çok bozdu. Günümüzde de çok sık rastlamıyor muyuz bu sorunla... Hepimiz 2 dakikalık bir iş için saatlerce bir memuru beklemedik mi? Aziz Nesin bu kitapta bürokrasiyi çok kıvrak bir zeka ile eleştirip yazmıştır.
.
AĞAÇ BÜYÜRKEN HAMDIR, YAŞTIR NE ZAMANKİ SERTLEŞİR VE KURUR, O VAKİT O AĞAÇ ÖLÜR...
.
Çok saf olan yaşarın, başına gelen ve yaşadığı olaylar sonrası o saflığını yitirmesi... Mesela bir insan hırsız olmuşsa, kötü bir insana dönüştüyse altında hep bir sebep olduğunu düşünürüm. Çünkü mayası iyilikle yoğrulmuş insanların kötü olabileceğini düşünmüyorum bu kitabı okudukça ve bu sürece tanıklık ettikçe masum ve tek istediği , insan olarak insan yerine konulmak olan Yaşar gibi insanların,başına gelen olaylarla yavaş yavaş değişimini görmek,olmadığı bir insana dönüştüğünü görmek, okumak, şahit olmak gerçekten üzücü....
Sahi bir insan nasıl bulur kendini? Nasıl anlar hayattaki amacını?1000k
İnsan acı çeken ve hata yapan bir varlıktır. Çok Acı çekmek bile hissiz olmaktan iyidir. Varlıklı ama hissiz ve etrafına karşı duyarsız olan kitap karakteri içindeki kötülük ve iyiliğin dengesini çeşitli olaylar yaşayarak buluyor ve insan olmanın hazzına varıyor...
Yaşamak elindeyken bugüne bugün. Ne diye bırakır, yarını düşünürsün?İnceleme
Ömer Hayyam'ı ilk ortaokulda Amin Maalouf Semerkant kitabını okurken tanıdım. O zamandan beri aklımda hep ama Allah'la kendi dilince konuşması beni biraz geri çekmişti kendinden. Taa ki bugün bu kitabı okuyana kadar.
Kitap oldukça kinayeli ama o kadar da hak verdiğim dörtlükler oldu. Anlayana mesaj çok. Altını çize çize ilerledim, her çizdiği cümlenin altında ne mâna var diye düşünerek ilerledim.
Sadece şarap içip onu güzelleştirmemiştir. Bazı dinciler Hayyam'ı öyle tanımlıyor ama o kendi yaşadığı dönemin çok çok ötesinde yaşamış ve kendi dünya görüşlerini farklı farklı pencerelerden bize göstermiştir..
Son olarak ben bu dizeleri okudukça anladım ki 1000 yıl önceki dünya da dinciler de aynıymış.
.
Veee kitabını sonundaki bu dizelerle incelememi bitirmek istiyorum.
.
Akılla bir konuşmam oldu dün gece;
Sana soracaklarım var, dedim;
Sen ki her bilginin temelisin,
Bana yol göstermelisin
Yaşamaktan bezdim, ne yapsam?
Birkaç yıl daha katlan, dedi.
Nedir; dedim bu yaşamak?
Bir düș, dedi; birkaç görüntü.
Evi barkı olmak nedir? dedim;
Biraz keyfetmek için
Yıllar yılı dert çekmek, dedi,
Bu zorbalar ne biçim adamlar? dedim;
Kurt, köpek, çakal makal, dedi
Ne dersin bu adamlara, dedim;
Yüreksizler, kafasızlar, soysuzlar, dedi.
Benim bu deli gönlüm, dedim;
Ne zaman akıllanacak?
Biraz daha kulağı burkulunca, dedi
Hayyam'ın bu sözlerine ne dersin, dedim;
Her kitap bana deniz yolunda yoldaşlık eden bir dosttur...İnceleme
Sevgili dostum,, hayat dediğin nedir ki? Denizde yüzen bir gemi... İnsanın mutlak olarak tek bildiği bu geminin bir gün alabora olacağıdır. İşte buradayız.. Ve bana uzattığın elin, beni alabora olmaktan kurtarmak için yapabileceğinin en iyisini yaptı. Öyleyse yolculuğumuza devam edelim, birbirimiz uğruna, uzun uzun zamanlar boyunca...