Burcu Nahmias
@Ceko2024
Yavaş okurum. Bazen yazarım. Genelde hayal kurarım.
Keşfetmeye ve paylaşmaya bayılırım.
Gerçek Basit ve DerinEdebiyat
Mahir Ünsal Eriş’i okumak her zaman büyük bir keyif.
Ama bu kitap beni başka bir yerden yakaladı.
Bir kız çocuğu, bir koca hala, bir devrimci genç, dayanışma duygusu, “biz olmanın” eşsizliği...
Yıkıcı güçler karşısında direnmekte zorlanan kalabalık, kötülüğe karşı birlik duygusunun kokuya yenik düşmesi… O yenilginin utancı, burukluğu...
İçimizde birikmiş umutları ve umutsuzlukları ayağa diken bir akış.
Eriş’in yakın tarihimize abartmadan, bayağılaşmadan çekilen ıstırapları alınan dersleri usul usul anlatışı içime işledi. Orada kalacak.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Karanlık Bir Masal, Eski Bir LisanEdebiyat
Reşat Ekrem Koçu okumak bana her zaman hem zor hem de çok keyifli gelmiştir. Onu okurken kendimi sanki zamanda yolculuk etmiş ve eski İstanbul sokaklarında geziniyormuşum gibi hissederim. Bu kez o gezinti çok daha rahattı; sanırım bunda Serdar Soydan’ın katkısı büyük. Kitabı bitirdikten sonra fark ettim ki, sonuna bir sözlük eklenmiş. Oysa ben sayfalar arasında dolaşırken kelimelerin anlamlarını hep ChatGPT’ye soruyordum — meğer hiç gerek yokmuş.
Ama kitap bitip de sözlüğü görünce kendi kendime bir oyun uydurdum: Hangi kelimeleri öğrenmişim diye sözlüğü baştan sona taradım. Kelimelerin hemen hemen yarısının anlamını öğrenmiş olduğumu fark edince çok sevindim. İnsan kendi tarihini anlamak istiyorsa, o tarihte kullanılan dili de anlamalı diye düşünüyorum. Bu bağlamda, eski kelimelerle yeniden tanışmak hem aydınlatıcı hem de düşündürücüydü. Bazı kelimelerin zamanla anlam değiştirdiğini, deyimlerde ya da sarkastik deyişlerde yer edinirken esas anlamlarının gölgede kaldığını fark etmek çok ilginçti.
Bir de... Yazıldığı zamanı düşününce bu metin daha da etkileyici hale geliyor. Kötülüğün bu kadar ustalıkla başrole yerleştirilmesi, Koçu’nun anlatı gücünü muhteşem bir şekilde gözler önüne seriyor. Hem dönemin ruhunu taşıyor hem de zamanının çok ötesinde bir anlatım kuruyor. Gerçekten müthiş bir başarı.
Kar Kuyusu: Başlangıç İçin Fena Değil
Eğer daha önce hiç okumadığım bir yazarı keşfetmeye karar verdiysem, genelde ilk ve son kitabını sipariş ederim. Önce son kitabını okur, etkileyici bulursam hemen ilk kitabına geçerim. Bu defa planım bozuldu çünkü önce Kar Kuyusu elime geçti.
Hükümenoğlu bu romanı 2005 yılında yazmış. Yazarın tarzını ve dünyasını ilginç buldum. Bir söyleşisinde “İlk kitaplarında yazarlar kendilerini anlatırlarmış. Ben bunu bildiğim için kendimi hatırlatacak hiçbir şey olmamasına çok özen gösterdim; ama yıllar sonra okuyunca gördüm ki sadece kendimi anlatmışım,” dediğini duymuştum. Kitabı okurken aklımda hep şu vardı: Acaba nerede kendini anlatıyor?
Sonra şunu fark ettim: İnsan her an değişiyor. Burada anlatılmış bir “kendi” varsa, o da 2000’lerin başında yaşamış herhangi bir “ben”dir artık. Kimse aynı kalmadığına göre, bu ipuçlarını saklamaya ya da çözmeye çalışmak da anlamsız geliyor bana.
Roman sürükleyiciydi, fakat gerilim unsurlarını biraz erken ele veriyor. Ortalarına gelmeden çoğu ipucu çözülüyor. Genelde bu, beni eserden uzaklaştırırdı ama bu sefer olmadı. Daha iyi olabilirdi, dedim ama “canı sağ olsun” demek daha yerinde.
Şimdi sırada son romanı Harika Bir Hayat var. Gelir gelmez okuyacağım. Ondan çok daha fazla etkilenmeyi umuyorum.