Burcu Nahmias
@Ceko2024
Yavaş okurum. Bazen yazarım. Genelde hayal kurarım.
Keşfetmeye ve paylaşmaya bayılırım.
Bir Düğün Gecesi: Dün, Bugün, Hep
Muhteşem bir roman. Adalet Ağaoğlu’nun iyi bir yazar olduğunu biliyordum ama Bir Düğün Gecesi sayesinde ne kadar büyük bir yazar olduğunu yeniden keşfettim. Roman 1979’da yayımlanmış olmasına rağmen, 12 Mart 1971 Muhtırası’nın hemen sonrasındaki dönemi anlatıyor. Büyük yazar, muhtıra sırasında kırk iki, roman yayımlandığında elli yaşındaymış.
Okur, Ağaoğlu’nun olağanüstü kalemi sayesinde bir düğüne katılıyor; bu düğünde pek çok çevreden karakteri hem dışarıdan hem de içlerinden izleme fırsatı buluyor. Hem tekniğine hem de diline hayran kaldım. Üstelik içerik, bugünü anlamak isteyen herkes için büyük bir kaynak. Çok akıcı, çok katmanlı, çok güçlü bir roman.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Düşme Korkusu Uçma Umudu
İnsanız; er ya da geç düşeceğimizi biliriz. Gençken bunu unutabiliriz: Koşarken, oynarken, iştahla yemek yerken unutmak kolaydır. Ama yıllar geçip hücrelerimiz eskisi kadar hızlı yenilenmediğinde, yani düşme zamanının yaklaştığı apaçık ortadayken, Sayın Düşme Korkusu’nu yok saymak ne mümkün. Acımasız bir zorba gibi dikilir insanın tepesine.
Düşme Korkusu’ndaki öyküleri okurken kalbim işte tam da bu korkuyla buruldu. Ama bir yandan da Adalet Ağaoğlu’nun son yıllarında evinden çıkamasa bile kalemiyle hâlâ uçabildiğini görmek içimi rahatlattı. Belki de hayatın anlamı budur, dedim: Son ana kadar uçmanın bir yolunu bulmak. Benim uçuşum, onunki kadar görkemli olmayabilir, belki kimse fark etmez bile... ama yine de insan, yine de uçabilir diye düşündüm.”
Kirli Gerçeğin Büyüsü
Aynı kasabada ve zaman diliminde geçen on sekiz bağımsız öyküden oluşuyor. Öyküler birbirinden farklı ama bazı karakterler birkaç öyküde yeniden karşımıza çıkarak metne bütünlük katıyor. Giriş cümleleri tokat gibi—zaten “Knockemstiff” kelimesi de “yere sermek” anlamına geliyormuş. Ama sertlik sadece girişlerde değil; tiksinti, acıma, çaresizlik gibi en rahatsız edici duygular yakanızı bırakmıyor.
Başta “Ben bu kitabı okuyamam” diye düşündüm, ama öyle olmadı. Bu irite edici duygular bir yandan yakamı kavrayıp bir yandan da adeta kitabı elime yapıştırdı. Mecburi aralar dışında elimden bırakamadım.
Pollock’un dili pürüzsüz, sarsıcı bir sadelikle akıyor. Tüm bu karanlık atmosferine rağmen yazdıkları acıya duyulan hazza dönüşmüyor. Yani bu bir “acı pornosu” değil. Tanımadığımız bir dünyayı birkaç satırla tanıdık kılıyor; bizi, içine adım attığımız o karanlık evrene ustaca alıştırıyor.
Okurken sık sık düşündüm: “Ben ya da çevremdeki insanlar böyle bir ‘çukur’da yaşasaydık nasıl insanlar olurduk?” Öyküler, insani varoluşun yalnızca bildiğimiz değil, bilmediğimiz biçimlerini düşündürdü.