Nurlan
@Celilov
Şu anda okuduğu kitap
Yıllardır yalanlarla yaşamıştım. Sevdiğimi söylerken, sevdiğimi ve sevgimi kullanmıştım. Beni sevdiğini söyleyenler, beni ve sevgilerini kullanmışlardı aslında. Birbirimize neler söylememiş, neler yazmamıştık ki... İnanmadığımız şeyleri ekleyerek. Hissetmediğimiz şeyleri ekleyerek. Bir hissediyorsak on yazıyorduk. Onu etkilemeye çalışıyorduk. Ve böylelikle onun tarafından etkilenilmek istiyorduk. Onu kendimize bağlamaya uğraşıyorduk. Bize tapınmasını bekliyorduk; biz olmadan yapamasın diyerek. Sevgiyi kullanıyordum. Hayran olunmak için, "Sana hayranım," diyordum. Yalan! Aslında, "Bana hayran ol ne olur!" demeye geliyordu sözlerim.
Əslində, cəsur adam böyük cəsarət tələb edən bir-iki işin öhdəsindən gələn yox, həyatının bütün mərhələlərində cəsarətli qərarlar çıxarıb onları həyata keçirəndir. Cəsur tələbə həvəssiz olsa da, yerindən qalxıb lüğətdən bilmədiyi sözün mənasına baxan, tənbəllik etsə də, işini yarımçıq qoymayan, darıxdırıcı görünsə də, o səhifəni oxuyub bitirəndir. İradə isə saymaqla qurtarmayan, öz-özlüyündə mənasız addımların cəmindən ibarətdir.
Bununla birgə, nəfsinə hakim kəsilməyin ən doğru yolu ruhunda ali duyğular oyatmaq, yaxud ağıllı qərarlar qəbul etmək olacaqdır. Başqa sözlə, sadə və səmimi duyğularla işləməyi özünə sevdirəcək, mənasız həyatdan uzaqlaşdırmağı təmin edən strategiyalar formalaşdıracaqdır. O bu nəticəni öz təcrübələrindən əldə edəcəkdir. Başqa fikirlərin onu yarı yolda qoymasına əngəl olacaqdır. Çoxları kimi sözdə qalmayıb düşüncələrinin inkişafına, böyüməsinə imkan yaradacaq, üzərində düşündüyü fikirləri konkret olaraq görmək istəyəcəkdir. Çünki hər hansı bir məsələdə yalnız göz gəzdirmək tənbəl ruhlara xas olan cəhətdir. Düşünən beyinin yanaşması isə tam əksinə, zəhmətkeş bal arısı kimi fikrini damla-damla yaratmaqdr.
İnsan, Rabb'inden her şeyi isteyebilir. O'na dua eder, hatta istekleri için yalvarır. Fiili olarak durmadan çalışır. Ama neticeyi Rabb'inin iradesi ve hikmeti olarak görür. Her şeyi, her hali bir nimet olarak görür. Olmazsa olmaz olan O 'dur. İnsanın onsuz yapamayacağı şey, Rabb'inin rahmetidir. O'nun rahmeti de her an vardır ve ebedi olarak var olacaktır. O zaman, insan için her şey vardır.
Dünyevi hiçbir neden yaşamaya değmez.
Yaşamaya değer bulduğumuz şeyler, her nedense, buna değmedikleri halde hayata tutunmak için yüceltilmiş şeyler-dir. Yüceltildikleri için de, insana hep düş kırıklıkları yaşatırlar. Uğruna yaşanılan aileler dağılır. Uğruna saçların süpürge edildiği evlatlar gün gelir anasını babasını tanımaz hale gelir. Umut bağlanan her bahar, solgun bir çiçek olarak bile kalmadan toprağın altına gömülür gider.
Yaşamaya değer bulunan sevgilere karşılık alınmaz. İnsan, elinde tutmaya çalıştığı, onunla hayata tutunmaya uğraştığı; yaşama bağlanmak için, yaşamı sevebilmek için yücelttiği her şeyi gün gelir, kaybeder. Her şey elinden çıkar. Sonuç, yokluktur. İnsan hiçbir şeyin kendisine yarar sağlayamayacağını anladığında, yaşamaya değer bulduğu şeylerin buna değmediğini gördüğünde ya da bel bağladığı şeylerden karşılık alamadığında, sonuç düş kırıklığıdır, dünya dolusu bir hüzündür. İnsan anlar ki dünyevi hiçbir neden yaşamaya değmez.