Dantes
@Cem0666
Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
"Yöneticiler kendi çıkarları için ülkenin zenginliklerini kullanıyorlar, doğal güzellikleri yok etmekten, halkı bilgisiz ve fakir bırakmaktan kaçınmıyorlar, halkı birbirine düşman ediyorlardı.
Böylece insanlar birbiriyle kavga etmekten, yöneticileri eleştirmeyi unutuyorlardı."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Hayattan öğrendiğim bir şey var. Kötülük her yerde çok kuvvetli ve zor yeniliyor. İyilik daha zayıf kalıyor."
Son Ada’nın Çocukları, Zülfü Livaneli’nin masumiyet ile iktidar arasındaki kırılgan çizgiyi çocukların gözünden anlattığı sarsıcı bir romandır. Yazar, yetişkinlerin “düzen kurma” adı altında yarattığı şiddeti ve baskıyı, adanın en savunmasız tanıkları olan çocuklar aracılığıyla görünür kılar.
Roman, çocukluğun doğayla kurduğu saf ilişkiyi merkeze alırken; korkunun, itaatin ve suskunluğun nasıl öğretildiğini de gözler önüne serer. Ada, bir yandan korunmuş bir dünya gibi dururken, öte yandan iktidarın en küçük alanda bile nasıl kök salabildiğini gösteren bir alegoriye dönüşür. Livaneli, kötülüğü olağanüstü figürlerle değil, sıradan yetişkin davranışlarıyla inşa eder; bu da anlatıyı daha ürkütücü kılar.
Kitabın en çarpıcı yönü, çocukların yaşananlara doğrudan karşı çıkmaktan çok, içlerinde taşıdıkları sessiz yarayla var olmalarıdır. Son Ada’nın Çocukları, kaybedilen masumiyetin yasını tutan, ama aynı zamanda okuru kendi suskunluklarını sorgulamaya davet eden bir metindir.
Sonuç olarak roman, yalnızca çocuklara yapılan bir haksızlığı değil; toplumların, düzen adına vicdanlarından nasıl vazgeçebildiğini anlatır. Okur, kitabı bitirdiğinde adadan çok, kendisiyle baş başa kalır.
Gogol’de Gülüşün Altındaki Çatlak
Gogol’ün metinleri ilk bakışta mizahî ve absürt görünür; ancak bu gülüş, okuru rahatlatmak için değil, rahatsız etmek için vardır. Bir Delinin Anı Defteri, Palto ve Burun’da delilik, yoksulluk ya da tuhaflık bireysel bir sapma değil, toplumsal düzenin insana dayattığı görünmezliğin sonucudur.
Gogol’ün kahramanları akıllarını bir anda yitirmez; yavaş yavaş dünyayla kurdukları dengeyi kaybederler. Üniforma, rütbe, palto ya da burun gibi semboller insanın kendisi değil, toplumda “var” sayılmasının araçlarıdır. Bu araçlar elinden alındığında geriye kalan şey, korunmasız ve sessiz bir yalnızlıktır.
Bu yüzden Gogol güldürürken içimizi daraltır. Çünkü anlattığı delilik, bizden uzakta değil; görmezden gelinen her insanın eşiğinde durur. Onun metinleri şunu fısıldar: İnsan, dengini bulamadığında ya görünmez olur ya da “deli” ilan edilir.
Gülüyorum,
çünkü adamın biri kralla konuştuğunu sanıyor.
İçim daralıyor,
çünkü kimse onunla konuşmuyor.
Bir paltoya tutunuyor insan,
çünkü soğuk değil asıl mesele,
görünmezlik üşütüyor.
Bir burun kayboluyor ansızın —
işte tam burada
gülüşüm yarıda kalıyor.
Çünkü yüz dediğin şey
başkalarının bakışıyla duruyor yerinde.
Delilik bir çığlık değil,
yavaşça eğilen bir boyun.
Akıl kaçmıyor,
dünya fazla geliyor.
Ve anlıyorum:
Deliler değil onlar.
Sadece
dengini bulamamış insanlar.
Bir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve FaytonNikolay Gogol · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202538,5bin okunma