Okudukça insanlardan uzaklaşıyorum. Böylesi daha iyi... İçlerinde olduğum zaman hislerime yeniliyorum.
"Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur."
Hepimiz insanız! Kendini başkası gibi göstermeye çalışsa da, yaşamda yalpalasa da insan olarak doğan insan olarak ölür! İnsanlara bakıyorum da hepsi daha akıllı, daha ilginç görünme çabasında... herkesten aşağı yaşasalar da, her şeyin en iyisini istiyorlar... İnatçılar!
Sen de mi! Demin mutfakta bir kızcağız oturmuş, ağlayarak kitap okuyordu. Hem de iki gözü iki çeşme! "Neyin var yavrum?" dedim. "Çok acıklı..." dedi! "Acıklı olan ne?" diye sordum; "İşte bu kitap," dedi! Kitaptaki insanlara acıyormuş. Millet nelerle uğraşıyor yahu! Anlaşılan o da sıkıntıdan...
Vay canına! Bense güzel söylediğimi sanıyordum. Ama hep böyledir ya zaten: İnsan bir işi iyi yaptığını zanneder, insanların beğenmediğini sonra fark eder...