Zehra Çetin İkiz
@Cemasef
MEB
Lisans
168 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Kitabın ortalarında sıkılıp bir iki hafta ara verdim bitirmek için zorlayınca aslında tam da hikayenin yeni aktığını fark ettim. İpucu vermek istemiyorum ama kitaptaki ölümler oldukça can sıkıcı. Keşke ölmeseydi dediğim kişiler oldu. Aynı zamanda bu kitap bana insanlar zamanla nasıl değişir onu öğretti. Değişime mi zorlandı yoksa değişmek mi istedi ona okuyanlar daha güzel karar verir. Kitabı çok beğendim ve yazarın da sanki kitabın içindeymiş gibi anlatımı benim oldukça hoşuma gitti. Kütüphaneme ve kendime eklediğim güzel bir kitap daha…
Reklam
Livaneli’nin akıcı ve harika kalemi. Kitap bir günde hiç yormadan bitti. Gayet akıcı bir anlatıma sahipti. Belki peş peşe olaylar akmadı ama Selim’in iç dünyasının yansıması romanı sürükleyici kılandı. Kitapta bolca mektup var. İki aşığın lise çağından beri karşılaştıkları ve hayatın onları nasıl savurduğu anlatılmış. Çok duygulandığım ve heyecanlandığım yerler oldu. İpucu vermemek için kendimi zorlasam da en azından sonu içimi ısıttı. Umarım yaşadığımız yer hep yaşamaya değer olur. Kaçmak değil de bir arada olmak iyi gelir insana. Birbimizin kurdu değil de dostu oluruz umarım…
Böyle harika bir kitaba bu kadar geç kalmak beni fazlasıyla üzdü. Sadece sonu için bile bu kitabı unutup baştan okumak isterdim. Jack Landon ne yazarsa yazsın sürükleyici ve akıcı dilinden asla ödün vermiyor. Kitapta tam da gerçek aşkta olan sersemlik ve gözlerin gerçeğe kör olması yer alıyor. İnsan aşık olduğunda mantığa yer verir mi hiç? Martin aklı başında bir insana yakıştığı gibi sevmek duygusunu herkese etiket etmiyor. O duygu onda sadece bir kişide var oluyor. Sonrası yok, ya Ruth ya hiç. Martin’in özgüveni, kendini tanıması ve insanların önyargılarına karşı kendine daima inanması beni hep inandırdı ona. Evet mutlaka başaracak diye okudum tüm kitabı. Başardı ama neyi? O sonradan görme insanlar Martin açlıktan kıvranırken bir su ikram etmedi ama Martin ‘istediği Martin Eden’ olunca her akşam yemeğe davet edildi. Belki de sona sürükleyen buydu Martin’i. Israrla dünyanın bu kadar kirli olduğuna inanmak istemedi.
Hayatta insan daima arar. Bazen kendini arar bazen de sahip olduklarını tekrar bulmaya çalışır. Siddhartha kendini hayata çok küçük yaşlarda alıştırıyor. Öyle bir merak var ki içinde daima arıyor. Evet diyorum bu sefer aradığına ulaştı, istediği buydu ama bakıyorum ki daha yaklaşmamış bile… Hayatı sorgulatan hatta sorgulatmayı da sorgulatan bir kitap. Körü körüne inanmamayı, inandığımız şeyin arkasındaki her şeye şüpheyle bakmayı sağlıyor. Hiç yormayan ama aynı zamanda beyin jimnastiği yaptıran bir kitap. Kesinlikle tavsiye ediyorum. Hayata yeni bir pencere açıyor diyebilirim. Kitabı okurken sonsuz empati yapmayı durduramayacaksınız.
Tek kelimeyle harika bir kitap. Sevdiğim bir arkadaşımın hediyesi üzerine tanıştım bu kitapla ve Oğuz Atay'la. O kadar nahif ve etkili bir yazar ki. Nerdeyse kitabın yarısı alıntı yapılabilecek derin anlamlı sözleri içeriyor. Kitap toplam 8 öyküden oluşuyor. En uzun öykü kitaba adını veren korkuyu beklerken adlı öykü. Benim en çok etkilendiğim en kısa ama oldukça derin anlamlar içeren 'unutulan' adlı öyküydü. Oğuz Atay'ın dili oldukça sade, anlamı bilinmeyen kelimeler yok denecek kadar azdı. Kişi tasvirleri, iç monologlar oldukça yer alıyor. Kitap için Oğuz Atay'a başlama kitabı diyorlardı sahiden öyleymiş. Okuması hafif etkisi ağır bir eser. Umarım herkes okur. İyi okumalar dilerim.
Reklam