Karşısında bir ayna varmış gibi doğruldu, ölümü bekledi ve gülümsedi, gülümsedi, gülümsedi.
Ne varki ölüm, kandırılmaya izin vermeyip gülümsemeyi parçalamıştı. Mademe de Prie'yi bulduklarında yüzü korkunç bir şekil almıştı: Yüzündeki öfkeli çizgilerde son haftalarda yaşadığı her şey; öfke, azap, anlamsız korku, delice çaresiz acı yazılıydı.
Şarkıların bir kalbi, nabzı ve duyguları vardı.
Benim sesimle atan kalbi, Ateş kardeşlerin enstrümanlarıyla hızlanan nabzı ve dinleyenlerin hissettiği duygular şarkıyı oluşturuyordu.