ÇAĞLA K
@Cglaks
IAU/IKY
31 Temmuz
124 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·216 syf.·
2022 6. kitabı
Hayal kırıklılığı olan Hans değildi, hayal kırıklılığı Hans'ın tüm yaşamında karşısına çıkan insanlardı. Hans onu tüm benliğiyle saracak biri-ler-i bulduğunu sandı. Erken kaybetti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Martı Jonathan Livingston ve Mustafa Kemal Atatürk·147 syf.·Düşünce
9/10
Beğendi
·2021 17. kitabı
Kitabın okurken, son kısımlarına doğru aklıma Mustafa Kemal Atatürk geldi. Jonathan'ı ona benzettim. Gayeleri aynıydı. Tek farkları, Jonathan bir kurgu, fakat tabii ki bundan ibaret değil. Hikayenin kurgu olması onun bir gerçeğe ayna olmadığını göstermez. Bu yüzden onu Mustafa Kemal'e benzettim. Mustafa Kemal Atatürk bugün bile bu yurdun içinde veya bu yurdun dışında yaşayan insana güçlü bir ilham veriyor. Gerçek kaynaklardan edinilen bilgileriyle, onun bedenine değil, görüntüsüne değil, tamamen onun fikrini, aklını ve bir ülke için verdiği çabayı, gayretini örnek alan, benimseyen insanlar var. Ona olan sevgisini bahane edip onu putlaştırmaya çalışan, onun görüntüsünü, bedenini sergileyen, onu bir illah gibi gören insanlarda oldu ve oluyor. Hikayede olduğu gibi, bu ona ve onun bu ülke için yaptıklarına, miras olarak bıraktığı fikrine zarar veriyor. Ne yazık ki bu kötülükten ve onun gerçeğinin dışına çıkmaktan başka bir işe yaramıyor.
Güzel bir hikaye. Richard Bach'in son sözünü okurken kitaba eklemediği dördüncü bölümü merak etmedim değil. Ama hikayenin sonunu beğendim. Okuyacaklara keyifli okumalar :)
Merhaba1000Kitap
Kitabı can sıkıntısıyla okumaya başladım. Şimdi, neden daha önce okumamışım, diyorum. Destansı, güçlü ve ders veren, insanı kendi içine, derinlere indiren, düşündüren bir hikaye. Anlatımı kuvvetli, aynı zamanda anlaşılır, rahatlatıcı, günümüze uygun. Kişisel gelişim kitabı niteliğinde diyenler olduğunu duydum. Bu bir roman arkadaşlar, masalsı, destansı bir roman ve her romanın veya her kitabın içinde, insanın kendini bulup çıkardığı bir vurgu mutlaka var. Bu kitapta aynen böyle.
19841000Kitap
Genellikle, her kitaba başlarken merakıma yenik düşer, yaramazlık yaparım. Kitapların son sayfasından, en son paragrafından birkaç cümle okurum. Sonra da kitabı okumaya başlarım. Bu kitaba başlarken öyle olmadı, sonunu okumaya korktum ki, kitap uzun süre rafta bekledi, bakışıp durdum onunla. Sonra bir cesaret okudum. Beni sarstı ve inanılmaz ürküttü.
Beni en çok şaşırtan iki kişi oldu, Winston o kişileri öyle tasvir ediyordu ki ben kitabın sonuna doğru kabullenemeyişin içindeydim.
O'Brien ve Bay Charrington.
Aslında Bay Charrington üzerinden içimde temkinli bir şüphe vardı, yine de Partiye bağlı, Partiye çalışan, kıyafet değiştirip bambaşka kişiliğe bürünen biri olduğu hiç aklıma gelmemişti.
O'Brien'i Goldstein olabileceğini bile düşündüm. Kitapta kardeşliğin varlığına, (Belki de vardı, Winston bunu öğrenemeyecek kadar güçsüzdü, o öğrenemediği için biz asla bilemeyeceğiz.) Winston gibi büyük saflıkla inandım. Çünkü Winston güçsüz, çelimsiz haline rağmen her şeyin en ince ayrıntısına kadar farkındaydı ve bilgiliydi. Yinede çektiği işkencelerde bile O'Brien'e karşı değişik bir duygu ve hislerle bağlıydı. Onu, hala, kafasında, farklı bir dünyada sığınabileceği sıradan, fakat kendine öz, güvenilir bir insan olarak tahayyül ediyordu. Tabi ona "yalan" olan gerçekleri fiziksel ve psikolojik acıyla öğretmeye ve aşılamaya çalışırlarken aslında Winston "gerçek" olan gerçeklerle daha da yakından yüzyüze geldi. Winston gerçekten savaştı. Ve sanırım, en çok kendi benliğiyle savaştı.
Bunun dışında, körü körüne, bağnazca bir varlığa bağlanmak, asla sorgulamamak, asla düşünmemek, asla asla asla... Böyle uzayıp gidiyor... Ne tuhaf. İşin en ilginç yanı, gerçekten bunlar oluyor. Bir insanın bir insana, fikre, inanca, düşe, gerçekte bu şekilde, sorgulamadan, düşünmeden, kafasında yer