Kadri Zeyrek
@CharliChaplin
Gaziantep Üniversite
56 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Öğretmen dediğiniz nedir, kimdir? Öğrencilere müfredat konularını anlatan, onları sınavlara hazirlayan bir çalışan grubundan ibaret tutabilir miyiz bu tanımı? Yoksa insanın farklı dünyalara açılmasını sağlayan, hayal güçlerini genişleten, kalplerinde ve zihinlerinde yer eden, onları hayata hazirlayan bir yol gösterici tanımı bunun yerini alamaz mı?
Geniş ideallere sahip olmaya çalışan ve tüm kalbiyle bu mesleği kuçaklayan bir öğretmen adayı olarak kitap benim için ayrı bir değer taşıdı. Raçinski ile benzer görüşlere sahip olurken bu karakterden kendime katmak istedigim çok fazla düşünceyle de karşılaştım. Diliyorum ki Raçinski gibi nice eğitimcilerimiz olsun ve çoğalsın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çöl çiçeği;
12-13 yaşindaki çoçuğun 5 deve karşiliği 65 yaşindaki ihtiyara 4. Karısı olarak satilmasidir. Kizinin 5 deveye layik olduğunu öğrenen babanin gururudur. Gözleri bağlanarak, kör jiletle, cam kiriğiyla... Kadinlarin sünnet edilmesi ve bu yüzden kız çocugunun ölmesidir.
Açlıktir.
Sussuuzluktur.
Sefalettir.
Ölümdür.
Bir insanlik suçunun gözler önüne serilmesidir.
️
Beni cezbeden Yılmaz Güney'in yaşamından çok Fatoş Güney'in sabrı, fedakarlığı, cesareti ve aşkıdır.
Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili
biz kendimizden başka herkesin üzüntüsünü üzüntümüz, acısını
acımız yaptık çünkü.
Dünyanın öbür ucunda hiç tanımadığımız bir insanın gözyaşı bile
içimizi parçaladı.
Kedilere ağladık, kuşların yasını tuttuk...
Yüreğimizin zayıflığı kimi zaman hayat karşısında bizi zayıf yaptı.
Aslında ne güzel şeydir insanın insana yanması sevgili...
Ne güzeldir bilmediğin birinin derdine üzülebilmek ve çare aramak.
Ben bütün hayatımda hep üzüldüm, hep yandım.
Yaşamak ne güzeldir be sevgili...
Sevinerek, severek, sevilerek, düşünerek...
Ve o vazgeçilmez sancılarını duyarak hayatın...
Yılmaz Güney
Akıl almayan bir sefalet öyküsü.. En acısı da bir çocuğun 4 yaşından 19 yaşına kadar ki bu sefalet hatıralarını kendi ağzından, kendi görüşüyle ve kendi yorumuyla okuyor olmamız. Hastalıklar, çaresizlik, kayıplar, parasızlık, açlık, sürekli aşağılanma, hor görülme, ama çocukluk, ah o çocukluk ... Çocuk aklıyla tüm bunlarla baş etmeye çalışmasına ortak oluyorsunuz. Çok sevdiği ama işe yaramaz alkolik babasına olan sadakati içinizi acıtıyor. Küçücük yaşta kaybettiği kardeşleriyle ölüme ve ölüye bakış açısı, o anları tasvir edişi buz gibi ediyor ruhunuzu. O sefalete karşı koyma çabası ve hastalığa kurban verdikleri dışında ona kalan kardeşlerini sahiplenişi, bazen annelik bazen babalık yapışı ise takdire şayan.
Mutlaka okumanız gereken bir biografi. Bir insanin hayati nasil acı içinde geçermiş, açliktan ölen küçük kardeşler, iyi kalpli ve çocuklarini seven bir baba ama ayni zamanda da içki düşkünü ve tüm parasini içkiye veren bir baba... Tüm bunların arasında hayatta kalmak için mücadele veren çocuklarla birlikte onlari "Yaşatmaya" çalişan anne... Hem gülecek hem duygulanacaksiniz.
Belki de bu kitabı okurken bazıları babalarını görecek, bazıları annelerini, bazıları geçmiş zor yaşantılarını...
Kitapla kalın
Ahmed Arif benim dünyamda sevdayı yazan, yaşayan ve enine boyuna bana hissettiren yüreği güzel adam. Bazen keşke bu kadar büyük bir sevdayla sınanmasaydı yaşamında diyorum, sonra onu tanıyamayacak, okuyamayacak olmayı düşünemiyorum, hayal edemiyorum.
Leylim Leylim'i okumaya ilk başladığımda hem birinin duygularının bu kadar özeline girdiğim için biraz suçluluk biraz da böylesine büyük bir sevdanın şahidi olmak, 21. yüzyıldaki birinin bitip hemen ardından bir başkasının başladığı o sözde sevdaların(!) gölgesinden uzak gerçek bir sevda okuyacak olmamın engellenemez heyecanı ve merakı sarmıştı beni. İlk mektupla daha da arttı merak, Leyla "Zâlım Leyla" her mektubu okuduktan sonra nasıl cevap vermiştir diye düşündüğüm, bu büyük sevdaya karşılık verseydi nasıl olurdu diye günleri devirdiğim, hiçbir sonuca ulaşamadığım bazen kızdığım, bazen anlamaya çalıştığım ama hiç anlayamadığım bu büyük sevdanın diğer yarısı, beni sorudan soruya sürükledi. Sonra Zâlım Leyla'nın bir cümlesini okudum, keşke hiç okumasaydım hiç denk gelmeseydim, Zâlım Leyla'ya olan kızgınlığımın bitmemesinin, empati kuramamamın sebebi oldu bu cümle. "Sevilmek iyi edermiş insanları. Ben hiç mi sevilmedim?" demesi, Ahmed Arif'in her okuduğumda tüylerimi diken diken eden mektuplarında, şiirlerinde sadece sözcüklerle değil yüreğiyle anlattığı kadının onun sevdasını bu denli yok sayması. Mektuplarını "Senin yalnız senin" diye bitiren o güzel adamın o güzel sevdasını....
Kelimelerin aslında hissettiğimiz duyguları yansıtamadığını, hangi cümleyi tamamlasam ama bende daha fazlası var dedirten asla tam hissettirmeyen garip bir keşmekeşe sürüklüyormuş insanı yazmak. Bir gün sadece yazmakla kalmayacağım, soluduğun havayı soluyacağım, mutlaka göreceğim, dokunacağım toprağına, yüreğinin yüceliğini bir kez daha
