Ömer Erkmen
@Cografyaask
Irkçılık siyasi bir düşünce değil aksine psikolojik bir hastalıktır ....
Rus Çarı bu kitabı okuduğunda hüngür hüngür ağlamıştı.Rus aristokrasisi hapishane gerçeğinin bir nefes kadar onlara yakın olduğunu anlamıştı.
Ölü Evinde Anılar , Dostoyevski’nin hapishane anılarına ait bir romandır.
Hapiste katillerle, hasta ve bir sürü kötü insan ile birlikte yıllarca yaşamak zorunda kalır.
Bu durumu şöyle ifade ediyor:
Sürgün hayatım boyunca zorla çalışma, veya özgürlükten yoksunluktan başka bana en çok azap veren şey
Zorunlu ortak hayat……
Evet zamanla bunların hepsine alışacaktır. Hem kendisi demiyorum mu ? “İnsan her şeye alışan bir yaratıktır, sanırım bu onun en iyi tarafıdır.” Roman belli bir olaya bağlı kalmıyor. Bölümler halinde ilerlediği için bazı yerlerde sıkıcı gelebilir. Benim bu bölümler içinde dikkati en çok çeken Dostoyu çok rahatsız eden birin kişiliği.
. “Hapishanedeki herkesi iğrenç ve çekilmez sanıyordum taki onu tanıyana kadar. “
Dostoyevski onu sadece “A” harfi ile tanımlıyor. İsim yok. A….yı şu şekilde tarif ediyor:
Bu çirkef yaratığın varlığını daima tabiatın bir hatası saymışımdır. O kadar nam salmış cani ve katille yaşadım ama hiçbirinde A’daki adiliğe, küstahlığa ve tam bir alçaklığa rastlamadım.
Hiçbir vicdani ve ahlaki normu olmayan bir insanın bedensel zevklere ne kadar düşkün olabileceğinin canlı örneğiydi. Bu adam bir ucube iç alemi Quasimodo’nun yüzü kadar çirkin bir yaratıktı. Yok, yok yangın, kıtlık ve vebanın toplumda bulunması bu adamdan daha iyidir.
“ A” benim gözümde dişleri, midesi olan en kaba, en hayvanca zevklere doymak bilmez bir istekle bağlı bir et külçesiydi…
Maalesef bu tür insanları heryerde görebiliriz ama hiç kimse Dostoyevski gibi tarif edemezdi…..
Reklam
Adım Jean Valjean ben bir kürek mahkümuyum.......Bir insanın hayatının bir ekmeği çalmasıyla nasıl değiştiğini, Jean Valjean ile görmeye çalışalım. Başta suçlayabiliriz onu, hatta hakaret bile edebiliriz. Ama kimsenin aklına neden çaldı diye sormak gelmez.
İnsan üzerinde bir yük oluşturan ve suça meylettiren bir ten taşır ve ona boyun eğer. J. Valjean o insanlardan birisiydi...
Cezaevine ağlayarak giren Valjean duygularıni kaydetmiş olarak çıktı. Şimdi ise o toplumu yüreğinde mahkûm ediyordu . Peki cezasını çeken bir insana neden hâlâ suçlu gibi bakarız, neden damgalarız onu? J. Valjean hapisten çıktıktan sonra toplum onu kabul etmedi, ve dışladı. Çünkü bir sarı kartı vardı.
Kendisi bu duruma şöyle karşılık verecekti :
Her yolu denedim kimse beni kabul etmedi
Tekrar ceza evine gittim içeri almadılar, bir köpek kulübesine girdim köpek beni ısırıp kovdu, açık havada yatmak için tarlalara gittim adeta gökyüzünde yıldız yoktu.
Ve Valjeanin hayatına bir insan dokundu onu tamamen değiştirdi. Unutmayalım kötü tarla yoktur, kötü çiftçi vardır.
Valjean zaman içerisinde zenginleşti eski isminden ve hayatından eser kalmadı. O da insanların hayatına dokunacaktı. O insanlardan birisi de kötü yola düşmüş Fantine ve kitabın sonuna kadar Valjeanla yolculuk edecek Cosette adında küçük bir kız çocuğuydu.
Cosettenin gözünün önünde büyümesi Valjeanin en büyük mutluluğu olacaktı, ancak Cosettenin zamanla büyüyüp Marius adında birine aşık olması ise mutsuzluğunun başlangıcı olacaktı.
Valjean her şeye rağmen Cosettenin mutluluğu için kendi mutluluğundan vazgeçip eski bir evde yaşlanmış halde ölümü bekleyecektir.
Valjeanin ölümü dramatik bir olay. Tüm hayatı gözünün önünden geçer.
Ve Cosettesi son anına yetişecektir. Valjean şöyle diyecek " Ah evet bana ölmeyi yasakla. Kim
Puan vermedi
Adı bilinmeyen bir ülkenin adı
bilinmeyen bir kentinde, arabasının
direksiyonunda trafik ışığının yeşile
dönmesini bekleyen bir adam ansızın
kör olur...
insanlar sadece gözlerini kaybetmedi zamanla içlerindeki tüm duyguları kaybettiler bencil, vahşi ve adeta bir zombi gibi bir hayata başladılar.Demeki göz olmayınca hiç bir duygunun anlamı
kalmıyor peki günümüzdeki bu vahşetin sebebi nedir gözlerimiz gördüğü halde?
Gözünü kapatmak ile kör olmak arasında derin uçurumu bu kitap ile çok iyi kavrıyoruz. Görmenin ne kadar değerli bir şey olduğunu insan hissediyor kitapla birlikte.
Ve Cemil Meriç'in gözünü kaybetmesi olayı
aklıma geldi. Tedavi için Paris'e gidiyor ve şu cümleyi kuruyor:
Ben görmedim Paris'i.Paris evde yoktu ben
rüyada gördüm Parisi'. Neden beni aramak için buralara kadar geldin diye sitem etti.
....Çünkü aşk çaresiz, sıkışmış insanların gördüğü bir rüyadır, çaresizlerin hayalidir. (syf 303)
Kitaplıktan geçen gün iki kitap aldim elime ama beni tutamadılar 100. Sayfaya kadar okudum o da sıkıla sıkıla
Ardan Mehmet Uzun' un bu kitabını aldım keşke almasaydım çünkü kitap bırakmadı bir türlü uyuyayım saat 1, 2 , 3 ve gece 4 bıraktım uykusuzluktan......
Kitabın kahramanları Baz ve Kevok
Kitabın konusu Aşk,Ölüm ,Aydınlık ,Karanlık Savaş ve Göç..........
Bir kitabın sonu başta olunca zaten sonu belli niye okuyayım denilebilir ama ilerledikçe kitabın ortaları ile başının tahmin edilmeyecek şekilde birbirini tamamlaması işin en sürekleyici yönü.....
Bazı kişiler baz ve kevok ismini görüp okumak istemeyebiliyor haklılar çünkü bu kitap şartlandırılmış insanlar için uygun değil.
Puan vermedi
Bu bir keşifti. Kristof Kolomb'un önüne
Amerika'yı çıkaran kader, benim karşıma da Dosto`yu çıkarmıştı, Dosto'yu yani sonsuzu. ( cemil meriç mağaradakiler syf 271) cemil meriç böyle diyordu.
Evet karşında sonunun nasıl biteceğini tahmin edemiyecegin bir umman SUÇ VE CEZA
Kahramanimiz raskolnikov bir suçlu o bir cinayet işlemiş ve senin arkadaşın olacak zamanla sempati duyacaksın öyle şey olur mu deme çünkü yazar DOSTOYEVSKİ
ikiniz sonu kadar bu suçu birlikte saklayacaksınız ama raskolnikov suçunu itiraf edecek cezasından dolayı sibirya kurek mahkumu olarak gönderilecek sende daha fazla saklayabilirdik 687 sayfa geldiysek 1000 sayfa daha uzayabilirdi diye kızacaksın raskolnikova, bir hafta kadar etkisinde olacağın bur durum RASKOLNİKOV SENDROMU olarak biliniyor.
Reklam