Bir insan hayatı boyunca başka bir insana yalnızca bir kez böyle söyler, sonra da sonsuza değin susardı, aynı kuğu efsanesinde, kuğuların yalnızca bir kez, o da ölmeden önce şarkı söylemek için sesini yükseltmesi gibi...
Kör bir insan için gökkuşağının renkleri ve sağır bir insan için kuş sesleri nasıl boşunaysa, bütün bir yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur.