Damla Demircan Kesim
@Damlakesim
Kitaplarla büyümedim belki ama, büyürken hep bir kitap elimden tuttu.
Her sayfada bir iz, her hikâyede bir parçam var.
Eğitim, Psikoloji, P4C ve Çocuk Gelişimi üzerine kaleme aldıklarımı okumak isterseniz: medium.com/@damlademircankesim
Çocuk Gelişimi ve Eğitim uzmanı
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Eğitimin felsefi sosyal ve tarihi temelleri yüksek lisans
İstanbul
İstanbul
27 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
11 ay olmuş.1000Kitap
📚 Tam 11 ay olmuş…
Yeni kitaplar almışım, hevesle raflara yerleştirmişim. “Sırası gelince okurum” demişim.
Zaman göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş.
Sayfalar sararmamış ama niyetler beklemiş, cümleler susmuş…
Ve şimdi geriye dönüp bakınca fark ediyorum:
Zaman, kitaplar gibi dolu dolu geçmeyince sadece akıp gidiyor.
Bugün o kitaplara tekrar dokundum. Tozlarını silerken içimden bir ses yükseldi:
“Zamanı boş verme. Çünkü kitaplar seni beklerken sen hayatı bekliyorsun.”
🕰️ Raflar doluysa vakit geç olmadan,
📖 Hikâyeler hâlâ okunmadıysa bahaneleri susturmanın zamanı gelmiştir.
Ertelemeyin. Sayfaları aralayın. Çünkü bazı cümleler sadece okunduğunda hayat olur.
Koca Reis'in ilk Ayaklanma çağrısını yaptığı o gece düşledikleri, bu şiddet ve kıyım olabilir miydi? Kendisinin gözünde canlandırdığı gelecekte, hayvanların açlık ve kırbaçtan kurtuldukları, herkesin eşit olduğu, herkesin kendi gücüne göre çalıştığı ve Koca Reis'in konuştuğu gece yolunu şaşırmış ördek yavrularına kucak açtığı gibi güçlülerin zayıfları koruduğu bir toplum vardı. Oysa, nedendir bilinmez, kimsenin düsüncesini açıklamaya cesaret edemediği, her yerde azgın, yabanıl köpeklerin hırlayarak kol gezdiği, yoldaşlarının korkunç suçları itiraf ettirildikten sonra paramparça edilişimi seyretmek zorunda kaldıkları bir toplum çıkmıştı ortaya.
Ama aklından, ayaklanalım ya da başkaldıralım gibisinden düşünceler geçmiyordu. 
Hayvan Çiftliği 
George Orwell
Hayvan Çiftliği George OrwellBütün hayvanlar eşittirAlıntı
“Bütün hayvanlar eşittir, ama bazıları diğerlerinden daha eşittir.”
Bu cümleyi ilk duyduğumda içim ürpermişti. Kitabı bitirdiğimde ise sadece bir alıntı değil, bir uyanış oldu benim için. George Orwell’in Hayvan Çiftliği adlı eseri, insanlık tarihindeki iktidar savaşlarını, devrimlerin nasıl yozlaştığını ve bireyin nasıl sessizleştirildiğini anlatan yalın ama sarsıcı bir alegori.
Yel Değirmeni: Umut mu, Hile mi?
Kitabın orta bölümlerinden birinde, çiftliğin geleceği için kritik bir çatışma yaşanır: Snowball ile Napoléon arasında “yel değirmeni” tartışması. Snowball’un hayali büyüktür; değirmen yapılacak, elektrik üretilecek, işler kolaylaşacak, hayvanlar sadece haftada üç gün çalışacaktır. Hatta değirmenin nimetleri öyle anlatılır ki, Snowball’un ağzından dökülen şu cümle çiftliğe bir ütopya resmi çizer:
“Her ahırın kendi ışığına, sıcak suyuna, kendi elektrikli ısıtıcısına kavuşacağı…”
Ancak Napoléon bu projeye karşı çıkar; değirmenin sadece emek sömürüsünü artıracağını söyler. Hayvanlar iki lidere de kulak verir ama Benjamin’in dediği gibi:
“Yel değirmeni olsun ya da olmasın, kötü hayatımızda değişen bir şey olmayacak.”
Ve haklıdır da. Sonunda Napoléon, bir köpek ordusuyla Snowball’u çiftlikten kovar. O hayali geleceğin mimarı kovulurken, sessizlik tüm çiftliği kaplar. İdealler bir anda bozulur, özgürlük yerini korkuya bırakır. Orwell burada aslında sadece Sovyetler’e değil, tüm gücü elinde tutan sistemlere karşı bir uyarı sunar.
Köpekler, Sessizlik ve İtaat
Napoléon’un emriyle Snowball’un üzerine atılan dokuz köpeğin gelişiyle çiftlikte artık bir dönemin sonu başlar. “Snowball, bir domuzun koşabileceği kadar hızlı koşuyor, çayıra geçip anayola kavuşmaya çalışıyordu.”
Ama koşan yalnızca Snowball değildir. Umut, adalet, eşitlik de onunla birlikte