Damla Demircan Kesim
@Damlakesim
Kitaplarla büyümedim belki ama, büyürken hep bir kitap elimden tuttu.
Her sayfada bir iz, her hikâyede bir parçam var.
Eğitim, Psikoloji, P4C ve Çocuk Gelişimi üzerine kaleme aldıklarımı okumak isterseniz: medium.com/@damlademircankesim
Çocuk Gelişimi ve Eğitim uzmanı
Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Eğitimin felsefi sosyal ve tarihi temelleri yüksek lisans
İstanbul
İstanbul
27 okur puanıAralık 2018 tarihinde katıldı
Aşırı doğruluk aşırı haksızlık getirir. 
Ütopya 
Thomas More
Ütopya Thomas More
Kahve soda limon isimli okura yanıt verildi
Damla Demircan Kesim
Teşekkürler.
Reklam
SOKRATES’İN SAVUNMASI1000Kitap
Şunu sorarak başlayalım:
“Bugün ben yargılansaydım, neyi savunurdum?”
Çünkü Sokrates’in Savunması sadece felsefe değil, insanın kendi yaşamını sorgulamasıdır.
“Sorgulanmamış bir hayat, yaşanmaya değmez.”
Bu cümleyi ilk duyduğumda küçüktüm. Sadece kulağa akıllıca gelen bir aforizmaydı.
Ama Sokrates’in Savunması’nı okuduğumda artık bir aforizma değil, bir tokat gibi çarptı bana.
Sokrates bir filozof değil, bir aynadır.
Kendi zamanına değil, her zamana ait bir soru işaretidir. Duruşmadaki sözleri sadece kendini değil, beni de savunuyor gibiydi.
Ben bazen düşüncelerimi yüksek sesle söylemekten çekinmişimdir.
Hatta bazı cümleleri sadece içimden geçirmişimdir — sırf “yanlış anlaşılırım” diye.
Ama bu kitapla birlikte şunu fark ettim: doğruyu söylemek değil, susmak yargılanmalıymış.
Sokrates’in cesareti, bilgiyle değil inançla örülü.
“Ben bilmediğimi bildiğim için daha bilgiliyim,” derken aslında bilginin sınırlarını değil, insanın sınırlarını anlatıyor.
Bugün her yerde fikir sahipleri var ama soru sahibi olan çok az.
Ve Sokrates bunu hep sordu: “Bunu neden düşünüyorsun?”
…Ve bu soruyu sormak, yargılanmasına yetti.
Ben bazen öğrencilerime “Neden böyle düşünüyorsun?” diye sorduğumda bile meraklı bakışlarla bakan gözler görüyorum.
Belki de çocukken bize hiç sorulmadığı için.
Belki de kimse bize bir şeyin doğrusunu değil, nedenini sormayı öğretmediği için…
O yüzden bu kitap sadece bir kitap değil: bir vicdan provası. Bugün ben mahkemeye çıksam neyi savunurdum? İnançlarımı mı? Sessizliklerimi mi? Kayıtsız kalışlarımı mı?
Sokrates ölmedi. O günden beri her sustuğumuzda bir yudum baldıran daha içiyoruz.
Bazen susarak.
Bazen düşünmekten vazgeçerek.
Damla Demircan Kesim
Okuyup geçtiysen sorun değil.
Ama azıcık durup düşündüysen,
yazı görevini yaptı demektir…
Bütün hayvanlar eşittirAlıntı
“Bütün hayvanlar eşittir, ama bazıları diğerlerinden daha eşittir.”
Bu cümleyi ilk duyduğumda içim ürpermişti. Kitabı bitirdiğimde ise sadece bir alıntı değil, bir uyanış oldu benim için. George Orwell’in Hayvan Çiftliği adlı eseri, insanlık tarihindeki iktidar savaşlarını, devrimlerin nasıl yozlaştığını ve bireyin nasıl sessizleştirildiğini anlatan yalın ama sarsıcı bir alegori.
Yel Değirmeni: Umut mu, Hile mi?
Kitabın orta bölümlerinden birinde, çiftliğin geleceği için kritik bir çatışma yaşanır: Snowball ile Napoléon arasında “yel değirmeni” tartışması. Snowball’un hayali büyüktür; değirmen yapılacak, elektrik üretilecek, işler kolaylaşacak, hayvanlar sadece haftada üç gün çalışacaktır. Hatta değirmenin nimetleri öyle anlatılır ki, Snowball’un ağzından dökülen şu cümle çiftliğe bir ütopya resmi çizer:
“Her ahırın kendi ışığına, sıcak suyuna, kendi elektrikli ısıtıcısına kavuşacağı…”
Ancak Napoléon bu projeye karşı çıkar; değirmenin sadece emek sömürüsünü artıracağını söyler. Hayvanlar iki lidere de kulak verir ama Benjamin’in dediği gibi:
“Yel değirmeni olsun ya da olmasın, kötü hayatımızda değişen bir şey olmayacak.”
Ve haklıdır da. Sonunda Napoléon, bir köpek ordusuyla Snowball’u çiftlikten kovar. O hayali geleceğin mimarı kovulurken, sessizlik tüm çiftliği kaplar. İdealler bir anda bozulur, özgürlük yerini korkuya bırakır. Orwell burada aslında sadece Sovyetler’e değil, tüm gücü elinde tutan sistemlere karşı bir uyarı sunar.
Köpekler, Sessizlik ve İtaat
Napoléon’un emriyle Snowball’un üzerine atılan dokuz köpeğin gelişiyle çiftlikte artık bir dönemin sonu başlar. “Snowball, bir domuzun koşabileceği kadar hızlı koşuyor, çayıra geçip anayola kavuşmaya çalışıyordu.”
Ama koşan yalnızca Snowball değildir. Umut, adalet, eşitlik de onunla birlikte
Damla Demircan Kesim
💬 Sen bu kitabı okudun mu? En çok hangi satır sende kaldı?
“Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım”
Damla Demircan Kesim
Son sayfayı kapattığınızda aklınızda kalan tek satır neydi?
Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum...Alıntı
“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu.”
Damla Demircan Kesim
Bu kitapta altını çizdiğiniz ilk cümle neydi?