Damlanur Kuru

Damlanur Kuru
@DamlanurKuru
Hayatım boyunca hep içimden geleni yaptım, çok mutlu olduğum da oldu, neden mutlu olmadığımı anlamadığım yine de içimden geleni yaptım deyip rahatladığım da oldu. Ama sonra iç sesimizin aslında bizi yetiştirenlerin sesi olduğunu - hatta bazen yokluklarında gaddar bir iç ses geliştirdiğimizi - öğrendim. “Başkaları”nın hiç bizi yetiştirenler olduğunu düşünmediğimi fark ettim. Bazen onlar tarafından takdir edilmek için görülmek için o iç sesi dinlediğimde içimden geleni yaptım zannettiğimi... Halbuki bazen o sese karşı suçluluk duymamak için yaptığımı/ veya yapmadığımı anladım. Son zamanlarda kendim hakkında çok öğrendim aslında. O rahatlama, istikrarlı uzun süreli bir huzur sağlamamış onu fark ettim. Umarım gerçekten tecrübelerimizden, duyduğumuz hislerden oluşan kendi sesimizi duyarız, ona değer veririz besleriz ve onu sevdiklerimize duyurmaya çabalamak için yorgun düşmeyiz.

Emre

@Emreyldrm28
·
İnsan, başkalarının gözüyle değil; kendi iç sesiyle yaşadığında var olmaya başlar.
Sayfa 18·Kitabı okudu
Alıntı
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sevgili Gregor Samsa, Boşluk Hissi’ni okumanı öneririm canım :)))

Mürekkepten Notlar

@MurekkeptenNotlar
·
yük olmak
Ailesine sıkıntı verdiğini, onların huzurunu bozduğunu hissediyordu. Artık ortadan kaybolması gerektiğine dair inancı, kız kardeşininkinden bile daha kesindi.
Alıntı