“Ama sen, ben yaşadığım sürece bu çığligi duymayacaksın -ancak öldügüm taktirde bu benden kalan sana ulaşacak, benden, yani seni herkesten çok sevmiş, ama senin tarafından hiç tanınmamış olandan, hep seni beklemiş, ama senin tarafından hiç cagirilmamis olandan kalan bir miras. Belki de, evet belki de ancak o zaman beni cagiracaksin, ve ben de ilk defa sana karşı sadakatsiz olacağım, çünkü ölmüsken artık seni duyamam: sana hiçbir resim ve hiçbir işaret bırakmiyorum, senin de bana hiçbir şey bırakmadığın gibi: beni asla, hiçbir zaman tanimayacaksin.”