Pamuk helva gibi hissediyorum kendimi: şeker ve hava. Sıkmaya görün beni, küçük, hastalıklı ve ağlamaklı pembemsi kırmızı, nemli bir topağa dönüşüveririm.
Okuyalı bir ayı geçtiği halde dün filmini de izleyince hakkında bir şeyler yazmak istedim. Filmi izleyince ister istemez karşılaştırıyor insan. Film çok güzeldi, ancak kitap çok daha güzel. Filmi izleyen, seven herkesin okumadıysa okumasını tavsiye ederim çünkü filmde gördüğünüz detaylar (örn. Oliver'ın sarı, kırmızı, yeşil mayoları) sadece görsellikle kalmayıp bir anlam da kazanıyor. Her uyarlama filme sahip olan kitap gibi "Adınla Çağır Beni" de daha derin, daha güzel. Hep kitaplığımda zapt edeceğim, ara ara açıp tekrar okuyacağım bir kitap benim için.