Quintessentia
@Dedalus_
Comes aeternus animae meae
1148 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Yarana tuz basar gibi
Sızlattın kendini için için
Acını göğsüne gömmeyi
Zaman eksiltir insanı, her geçen gün, ömründen çala çala
Geçende oturup düşündüm, ne kadar kaldığımı, azala azala
Sonra çıkıp yürüdüm, içki de istemedi, her nasılsa canım
Teşbih gibi çekip geçmiş yılları, yüreğim darala darala
Bu dünya bakidir ve herkesten, elbette bir şeyler kalır
Kanayan bir sevda kalacak, delik deşik, benden kala kala
Ben sizleri içinizdeki, o bilmediğiniz, yüzünüzle sevdim
Usandım yıllar boyu durmadan, kuyulara bakraç sala sala
Başlar engin saltanatı tekinsiz yalnızlığın
Sancak taşır, at koşturur duygu derinliğinde
Ve sen göğsünde sen olmayan bir başka benle
Yaşarsın ancak umudun o mayhoş serinliğinde
Yeni bir gerçek edinirsin kendine düşe ekli
Kıpkızıl güller açar yerleşik bezginliğinde
Bir gün gelir bu kör acı kendisine bilenir
Zamana katmer katmer, bir gül anlam eklenir
Geçip gider düş gibi, bu kavkılı zor yıllar
Dar kundakta ak bebeler sevdalara dillenir
Sık dişini, yılma sakın, vazgeçme bu umuttan
Elbet bir gün insanlar hasretle kenetlenir
Koyup zarfın içine, üstünü acıyla pulladım
Sana bir sevinçlik menevişli kuş yolladım
Son kuşlarımdı bunlar, dedim telef olmasın
Geçti artık göğsümde kuş barınmaz anladım
Esti rüzgâr bozuk bozuk, örselendi yüreğim
Eksik gedik nem varsa ezberden tamamladım
Bende sönen şavkıması sürsün diye yaşamın
Bu kuşları senin için gözlerimde sakladım