Evet,gerçekten de bu böyle yaşanıyor;doğa nasıl sonbahara yaklaşıyorsa,benim de çevremdeki her şey ona yaklaşıyor.Ağaçların sararıp dökülen yapraklari gibi,benim de yaşantım sararıp dökülüyor...
Doğanın her canlıya kendisine gereken kadarını verdiğini düşündüm ve ulaşamayacağı şeylerin bizi ilgilendirmediğine inandım.fakat bu ümitsizliğe rağmen öğrenme arzumdan vazgeçemedim ve şaşkın merakım daima tatminsiz kaldı.
Kendime bakıyordum:Ben,hayatın anlamını anladığım sürece yaşıyordum.öbür insanlara olduğu gibi,bana da hayatın anlamını ve yaşama imkanını inanç vermişti....